Rag'n'Bone Man - Human (**)
...

Al bekomen van het schokje dat die Rag'n'Bone Man geen gekwelde zwarte ouderling maar een rijkelijk getatoeëerd jongmens uit een Engels badstadje is? Rory Graham is inderdaad geen naam waarmee men in de klei van de Mississippi opgroeit. Nochtans had je hem daar aanvankelijk wel gesitueerd, op basis van zijn markante stem: een robuuste gift van de natuur waarmee hij de bluesbelijdenis Human - authentiek tot aan de rinkelende kettingen toe - de internationale hitlijsten in zong. In werkelijkheid bleek Graham uit Brighton te komen, alwaar hij zich van rapper tot blueszanger had omgeschoold. Nog later legde hij met twee ep's, waarop hij naast blues ook nog soul, hiphop en gospel in zijn betonmolen schepte, de fundamenten voor de plaat die heden voor ons ligt. Valt die even tegen. Het heeft er alle schijn van dat de makers - naast Raggemans zelf ook producers Jonny Coffer, Mark Crew en Two Inch Punch - de successen van Hozier en de zelfs in het donker nog blinkende Sam Smith zorgvuldig hebben ontleed. Dat leidt hoofdzakelijk tot overgeproduceerde, karakterloze confectiepop en songs zoals het op een grijze hiphopbeat dobberende Be the Man of de ondraaglijke ballad Love You Any Less. Rag'n'Bone Man wijkt ook zelf zelden van die middle of the road af. Hij demonstreert, uit ijdelheid dan wel behaagzucht, dat hij (een beetje) kan rappen, en net zo goed als elk aspirant-soulpopzangertje van vandaag die obligate, onechte falset beheerst. Maar nog teleurstellender is dat hij zich met zijn gemeenplaatsen over schuld en verlossing, licht en duister, steun zoeken en sterk wezen veelal op de vlakte houdt. De deluxeversie rekt de boel tot negentien nummers. Onder deze omstandigheden is dat - voor de heren en enkele onfortuinlijke dames onder u - genoeg om zelf een baard te laten groeien. Wat we van de reguliere plaat onthouden: het swingende refrein van Arrow, dat de glorie van de Four Tops oproept. De waarachtige ballad Grace. En zeker ook afsluiter Die Easy, volledig a capella en dus de moeite want zingen kan deze vent wel degelijk. Plus est en vous, stampten de jezuïeten het erin. Rag'n'Bone Man heeft zijn deel bezinning voor de boeg. DOWNLOADTIP: Human / Grace / Die Easy Will I finally hallucinate a real thing?', vraagt zangeres Katie Alice Greer van Priests zich luidop af in de titelsong van Nothing Feels Natural. Rake bedenking, in tijden van 'alternatieve feiten'. Het punkkwartet bouwde op 20 januari een antifascistisch feestje in zijn thuisstad Washington D.C. terwijl verderop een nachtmerrie werkelijkheid werd, en ook in Greers teksten is de realiteit een grimmig, nihilistisch schouwspel waarin relaties, politiek, wetenschap en geschiedenis onder steeds sterkere druk staan. Zo is Pink White House een sardonische analyse van de vrije wil, krijgt het materialisme rammel van surfgitaren in JJ en zetten tijdens Appropriate saxofoon en piano de ultieme vervreemding kracht bij. Niet alleen een ijzersterk debuut, maar ook welkom en nódig. (JB)DOWNLOADTIP: AppropriateAf en toe wil een mens mak als een lam opgaan in gitaarlawaai of zonder sociaal opgedrongen gêne meezingen met een onbenullig achtergrondkoortje dat van yea-eah of woahawoa doet. Celebration Rock (2012) van het Canadese duo Japandroids (zang, gitaar, drums) was een aardige ode aan de overgave en wervende kracht van rock-'n-roll zoals ook Titus Andronicus of Fucked Up die in de vingers hebben. Op deze derde plaat leunen ze minder op live-energie, maar verbreden ze hun verhaal met retorische folk (North East South West en True Love and a Free Life of Free Will), schimmige weemoed (I'm Sorry (For Not Finding You Sooner)) en de met elektronica doorspekte miniopera Arc of Bar. Armen spreiden of vuist in de lucht priemen, dat lucht eens op.DOWNLOADTIP: True Love and a Free Life of Free WillVeelbelovende debutanten uit het niet zo Hoge Noorden: Lowly, een Deense groep die in panoramische, dromerige indiepop handelt. Niet dat dat de kraan opendraait voor allerlei wazige afkooksels van pakweg Cocteau Twins. Deer Eyes en Mornings zijn gestoeld op nerveuze ritmes, maar die lopen de vrouwelijke zang - een curieuze mengeling van blijde verwondering en zachte mistroostigheid - niet voor de voeten. Amatorski of Choir of Young Believers noemen is u een idee geven. De laptop maakt soms een wezenlijk deel uit van de sound, want wat eerst luchtige klankopvulling lijkt, promoveert al snel tot een essentiële schakel. Probeer misschien eerst Stubborn Day, met zijn gestaag aan kracht winnende gitaren, of het traag openbloeiende, van smart en ijselijke morsecodes vergeven No Hands.DOWNLOADTIP: No Hands