Courtney Marie Andrews - Honest Life (****)
...

Andrews' kraakheldere stem en componeertalent bewogen Ryan Adams tot het adjectief 'fenomenaal'. Als zangeres en sessiegitariste vond ze emplooi bij Jimmy Eat World, Damien Jurado en Milow, met wie ze door België toerde. Toch liegt luisteren met terugwerkende kracht er niet om: met Honest Life, haar vijfde plaat maar pas de eerste die het tot in Europa schopt, zet de uit Phoenix afkomstige songschrijfster meer dan één stap vooruit. Hoe dat komt? Omstreeks 2014 vertoefde Andrews in onze contreien met stekende hartpijn. Reeds als tiener had ze het ouderlijke nest verlaten voor een leven on the road, buskend, zingend, schrijvend. Maar tijdens haar verblijf in België liep ze tegen zichzelf aan. De hunker naar een thuis, de nood aan een levensdoel en de aangescherpte veerkracht na een romantische breuk: dat zijn de thema's waarmee Andrews op Honest Life de snelweg naar volwassenheid opschiet. Want welk besef waait haar aan in het titelnummer? 'How to be honest, how to be wise and how to be a good friend/ Some things take a lifetime to understand.' De muziek is navenant: geen spoor van jeugdig ongeduld of profileringsdrang, wel een arrangement van divers akoestisch gitaargetokkel, en daar die zuivere zang overheen. Getekend, maar zonder tranen te willen trekken. Nou ja, afsluiter Only in My Mind zwelt vervaarlijk aan, met strijkers die als in een suikerspinmachine op een stokje zijn gedreven. Verder is het een en al zachtmoedige, rechtschapen countryfolk in een seventieskleedje. De verleiding is al volmaakt vanaf openingszet Rookie Dreaming, over de trein op springen, destination: anywhere. Irene profiteert van een zweem southern soul, en het magnifieke, de laatste restjes bitterheid opvegende How Quickly Your Heart Mends stond al op Leuven Letters, de ep waarmee Andrews België had uitgezwaaid. Nog dit: deze jongedame moet doorlopend afrekenen met scheve verwijzingen naar Joni Mitchell, zeker van lieden die nooit (van) Linda Ronstadt of Jenny Lewis hebben gehoord. En Emmylou Harris, ja, die engelentoon weerklinkt hier ook. Andrews concerteert op 12 maart in Huis 23, Brussel. Ik zie u daar wel. (KB)DOWNLOADTIPS: Irene / How Quickly Your Heart Mends / Let the Good One GoTerwijl Christopher Taylor in de heuvels rond LA in afzondering aan zijn tweede album schaafde, sloop in de verte een fikse bosbrand naderbij. 'I can feel it coming over the hillside/ It's a valley fire and it's coming to burn us down', neemt hij met kenmerkende falset tijdens Conradde metafoor dankbaar in ontvangst. 'We can never go back', klinkt het refrein. Niet achteromkijken, maar ook niet hysterisch voorwaarts denderen, het zijn de assen die Rennendoen draaien. Dus krijgen we songs waarin het glas halfvol is, zoals de mechanisch aangedreven gospel van Hard Liquor, en het sobere maar liefdevolle Signal,maar ook sombere tracks als Primary, over de presidentsverkiezingen. Een moeilijke evenwichtsoefening van Sohn, tussen pop en schaduwrijke r&b, tussen uitbundigheid en introspectie, maar struikelen doet hij niet. (JB)DOWNLOADTIP: RennenAndy Warhol zei dat imitatie de ultieme vorm van vleierij is. De paus van de popart preekte destijds voor eigen parochie, dat ze zijn boutade ook in de popmuziek ter harte zouden nemen kon hij niet weten. Warhol was dol geweest op Foxygen, een duo pluimstrijkers van de hoogste orde. Al op hun debuut Take the Kids Off Broadway (2011) wisten Sam France en Jonathan Rado uit Californië geen blijf met hun adoratie voor de Stones van de seventies en Roxy Music, en hun bonte na-aperij kende een hoogtepunt met het dubbele, in pocherige suites onderverdeelde ... And Star Power (2014). Op het acht songs tellende Hang hangt France nog steeds aan de lippen van Mick Jagger en strooit Rado zoals gebruikelijk met blazertjes en strijkertjes, maar het vleien is geëvolueerd tot salueren. Een begin. (JB)DOWNLOADTIP: Follow the LeaderVolgens het vertaalwoordenboek betekent 'sullen' zoveel als 'nors', 'zwaarmoedig'. Een jaar of zes geleden construeerden Dustin O'Halloran en Adam Wiltzie voor het eerst hun uit pianosonates, ambient, drones en elegische strijkers vervaardigde vleugels om boven het grijze sop uit te stijgen. Na hun debuut in 2011, en Atomos drie jaar later, is Iris hun eerste maar niet onlogische stap in de filmwereld. De plot en het niveau van de gelijknamige erotische thriller van Jalil Lespert (Yves Saint Laurent) zijn ons onbekend, maar ook zonder visuele begeleiding houdt deze soundtrack de spanningsboog tussen elektronisch en organisch, tussen up en down mooi in evenwicht. Met minder grandeur en iets minder gracieus dan hun eerste albums, maar wie het thuis graag eens orkestraal laat daveren, weet waarheen. (JB)DOWNLOADTIP: Comme on a dit