Terwijl sommige artiesten, zoals Lady Gaga, Cardi B en Alicia Keys, door de coronacrisis hun geplande releases uitstellen, zijn er anderen die in hun vaart bijna over hun eigen enthousiasme struikelen. Childish Gambino, bijvoorbeeld, oftewel Donald Glover, man van vele petjes.
...

Terwijl sommige artiesten, zoals Lady Gaga, Cardi B en Alicia Keys, door de coronacrisis hun geplande releases uitstellen, zijn er anderen die in hun vaart bijna over hun eigen enthousiasme struikelen. Childish Gambino, bijvoorbeeld, oftewel Donald Glover, man van vele petjes. 3.15.20 haalt zijn titel bij de datum waarop een doorlopende stream van vijftig minuten muziek verscheen op donaldgloverpresents.com. Twaalf uur later was het ongeïdentificeerde muzikale voorwerp alweer verdwenen, om een week later onaangekondigd op te duiken als volwaardig album. Het vormt een nieuwe episode in Donald Glovers transformatie van middelmatige rapper tot scenarist, acteur, 'ernstig' muzikant en, in het algemeen, dynamisch vertolker van de zeitgeist. Uitschieters zijn de tv-serie Atlanta en zijn protestsingle This Is America, in 2019 goed voor vier Grammy's. Die single en onvergetelijke clip leverden Glover een nieuwe fan op in de gedaante van Trent Reznor. 'Incredible work!' liet die zich een zeldzame keer horen via Twitter. Hopelijk is Reznor evenzeer in zijn nopjes met Algorhythm, dat Closer van zijn band Nine Inch Nails koppelt aan de nineties-r&b van Zhané. 'Everyone is an addict, stumbling concrete/ What was the motivation? Constant communication', zo neemt Glover onze ziekelijke drang naar digitale dopamineshots op de korrel. Ook in de electrogospel van Time is de mensheid het kind van de rekening, en mag Ariane Grande met zicht op de apocalyps mee een hoopvol schietgebedje zingen. Timing, het is een talent. Vanaf track vier dragen alle songs trouwens geen titels maar een tijdscode. 12.38 is slaapdronken zondagsfunk met raps van 21 Savage, aan hetzelfde gezapige tempo als 42.26, in 2018 uitgebracht als Feels Like Summer. Die vakantiesingle volgde twee jaar na " Awaken, My Love!", het album waarop El Gambino zich voor het eerst aan de funk wijdde. Met het acht minuten sluimerende 24.19 sluit hij opnieuw aan in de rij die van Shuggie Otis, via Prince naar André 3000 loopt, en met die stampvoetende drumcomputers en zinsneden als 'to be beautiful is to be hunted' had ook 19.10 in een feestelijker verleden uit een purperen koker kunnen rollen. 3.15.20 is geen volmaakte plaat, daarvoor missen te veel songs de beoogde, dwingende impact. Maar met uitspattingen naar industrial à la Kanye op Yeezus, boom bap en funkrock bent u verzekerd van een boeiende luistertrip.