Bellen met Bill, het is een ervaring. Niet alleen omdat Bill Callahan al meer dan twintig jaar - eerst als Smog, sinds 2007 onder eigen naam - met zijn pen doordringt tot de diepste, donkerste plooien van de ziel, in fenomenale, van tristesse en sardonische humor doordrongen songs, maar ook omdat Callahan praat zoals hij in zijn muziek gebekt is: bedachtzaam, zuinig met intonatie, in een bronzen bariton die aan Johnny Cash en Lee Hazlewood herinnert. Zijn intimiderende stemgeluid wordt onderbroken door lange, twijfelende stiltes, en slechts af en toe een subtiel binnenpretje. Bill Callahan lacht sowieso zelden, hij gniffelt. En dan is er nog de babyfoon.
...