Een kunstwerkje van mijn moeder , maar je zou het met wat goede wil ook een readymade kunnen noemen. Het is een van de tekeningen die ze 's morgens voor mijn broer Ben maakte - ik denk dat deze uit ongeveer 1985 moet stammen. Mijn broer heeft autisme en is doof, en zo'n tekening was de makkelijkste manier om hem de dagplanning uit te leggen op dagen met minder structuur - als we op vakantie gingen bijvoorbeeld. Haar teken...

Een kunstwerkje van mijn moeder , maar je zou het met wat goede wil ook een readymade kunnen noemen. Het is een van de tekeningen die ze 's morgens voor mijn broer Ben maakte - ik denk dat deze uit ongeveer 1985 moet stammen. Mijn broer heeft autisme en is doof, en zo'n tekening was de makkelijkste manier om hem de dagplanning uit te leggen op dagen met minder structuur - als we op vakantie gingen bijvoorbeeld. Haar tekentalent was niet bijzonder groot zoals je kunt zien, en ze had een hele fichebak met prentjes van de meest voorkomende woorden om de tekeningen aan te vullen - er zijn bij ons thuis hele jaargangen Zonnekinds en Zonnelands verknipt. We gebruiken de tekeningen nog altijd trouwens: soms neem ik mijn broer mee op vakantie met mijn vriend, en dan is er elke ochtend wat basistekentalent nodig om de orde van de dag uit te leggen. Tegelijk spreekt er ook een zekere onmacht uit de collages. Hoe goed ik mijn broer ook ken - hij is maar twee jaar ouder dan ik - ik zal nooit een goed gesprek met hem kunnen hebben. Gevoelens en ideeën zijn nu eenmaal niet zo makkelijk in tekeningen te vatten. Wat dit over mij zegt? Mijn familie heeft me gemaakt tot wie ik ben, en zeker mijn relatie met mijn broer was daar bepalend in. Ik heb heel veel met hem gespeeld in de tuin. Ik heb zijn stampen opgevangen als hij boos was. Ik ken hem gewoon heel goed. Ik heb het ook nooit erg gevonden dat alles in huis om hem draaide - vreemd eigenlijk, hoe je als kind zo volwassen op een situatie kunt reageren. Ik heb misschien geen evidente jeugd gehad, maar wel een heel mooie, met heel veel warmte en vooral heel veel familie - we waren metnegen kinderen thuis. Zonder die kindertijd was ik eenander mens geweest. Ik ben een nostalgicus, ja . Heel hard zelfs. Ik snuffel graag in oude kartonnen dozen om herinneringen aan vroeger op te halen en in die sfeer te verdwijnen. Ik word nostalgisch als ik door boeken van Het Huis van Alijn blader. Ik vond het spijtig toen de GB van zijn bolvormige logo afstapte. Ik ga vaak op vakantie naar Zwitserland: niet omdat dat zo'n hip of cool land is, wel omdat ik er goede jeugdherinneringen aan heb. Herinneringsverfraaiing ongetwijfeld, maar als ik me er goed bij voel, zal het welzo slecht niet zijn zeker? GEERT ZAGERS