Popular Songs
...

Popular Songs Indierock Matador Schreven we daar 'indierock'? Vergeef ons dan dat ongepaste aansnoeren van een keurslijf. Wat Yo La Tengo de afgelopen kwarteeuw met zang, gitaar, bas en een rondslingerend orgeltje heeft uitgevreten, is immers veelzijdiger dan u voor mogelijk houdt. Feedbackstormen uit de Sonic Youthschool, zwartleren folkrock à la The Velvet Underground, wilde garagepunk die zó op de legendarische Nuggets-verzamelaar had gekund: het drietal beheerst het allemaal net zo goed als bubbelende pop, freakerige psychedelica of dissonante krautrock. Zo'n zeventien jaar nadat de bezetting van de groep in een definitieve plooi belandde, valt er geen pantoffeldierhaartje meer te krijgen tussen het gelooide samenspel van James McNew (bas) en het echtpaar Ira Kaplan (gitaar) en Georgia Hubley (drums). Op deze twaalfde volwaardige studioplaat toont Yo La Tengo - Spaans voor 'Ik heb hem', en een verwijzing naar een voorval uit de honkbalgeschiedenis - alleszins aan dat het vast weet te houden aan zijn vele kwaliteiten. Toch is Popular Songs geen partij voor I Am Not Afraid Of You And I Will Beat Your Ass uit 2006, dat veel aanstekelijker en kleurrijker was. Op zoek naar een single die net zo sprankelend is als de Curtis Mayfieldpastiche Mr. Tough van destijds stoot je enkel tegen If It's True aan: een meteen meeneuriebare deun, voor een groot deel dankzij de strijkers die ongegeneerd uit de Motownhit I Can't Help Myself zijn geplukt. De rest van het songmateriaal schuwt de zalige melodieën evenmin, maar omzwachtelt die wel met een dromerigheid waarop je eerst je oren moet scherpstellen. Hubley zingt Avalon Or Someone Very Similar mooi als een jonge, vrouwelijke Lou Reed. Een speels soulorgeltje stuwt Periodically Double Or Triple voort. En Nothing To Hide betrekt zijn slordige garagerock dan weer bij Condo Fucks, de gedaante waaronder het trio eerder dit jaar het los in zijn hengsels hangende tussendoortje Fuckbook opnam. De plaat loopt uit op drie uitgesponnen songs, samen goed voor 36 minuten. More Stars Than There Are In Heaven vlijt zich languit neer in de schemering tussen nacht en dageraad, terwijl And The Glitter Is Gone besluit met een kwartiertje gitaarkastijding op een motorische groove. Je zou makkelijk kunnen betogen dat die tweede plaathelft veel van de spanning wegneemt - maar spanning vind je ook in een onderbroek die je, in een vlaag van ongegronde bescheidenheid, twee maten te klein hebt gekocht. Dus kunnen we hier, met diepe, sonore mannenstem, enkel wijs besluiten dat het allemaal weer een kwestie van interpretatie is. DOWNLOADHere To Fall Avalon Or Someone Very Similar Periodically Double Or Triple KURT BLONDEEL