Nóg maar eens een jong veulen uit de Britse jazzscene die op eigen benen de wijde wereld verblijdt? Wel: ja! Het deels Bahreinse bloed van Yazz Ahmed - serieus, what's in a ...

Nóg maar eens een jong veulen uit de Britse jazzscene die op eigen benen de wijde wereld verblijdt? Wel: ja! Het deels Bahreinse bloed van Yazz Ahmed - serieus, what's in a name? - kruipt waar het niet gaan kan op dit tweede album van de trompettiste die onder meer Radiohead, These New Puritans en Joan As Police Woman als tevreden afnemers van haar vergulde ademtochten mag rekenen. Duizend-en-een-nachten sudderen onder de invloed van Dorothy Ashby, Ahmed Abdul-Malik en kopercollega Kenny Wheeler (check zijn album Angel Song, uit 1997), en men eindigt bij een zesdelige cultuurknuffel tussen Oost en West, een vlammende en met breed ensemble uitgewerkte hommage aan Polyhymnia, de oud-Griekse muze van de muziek. The only way is up, voor Yazz. Want wat ons betreft: toekomstige klassieker.