Eén is dit najaar het nieuwe VTM, en vice versa. Of toch waar het humor betreft. Bij Eén proberen ze met Voor de leeuwen, waarin acht jonge talenten via sketches die je vaag herkent van Saturday Night Live of websites als CollegeHumor worden klaargestoomd voor zielloze panelsh...

Eén is dit najaar het nieuwe VTM, en vice versa. Of toch waar het humor betreft. Bij Eén proberen ze met Voor de leeuwen, waarin acht jonge talenten via sketches die je vaag herkent van Saturday Night Live of websites als CollegeHumor worden klaargestoomd voor zielloze panelshows, naarstig de lat wat lager te leggen. Ondertussen staat met Kafka en Hoe zal ik het zeggen? de deur op een kier bij VTM. Niet dat dat nu al televisionele hoogtepunten van humor zijn. De sterkte van Hoe zal ik het zeggen? is de charme van antropomorfe boule de berlin Jens Dendoncker en de creativiteit van het schrijversteam bij productiehuis Shelter, maar het concept boeit me niet genoeg om er een uur naar te kijken, laat staan een hele reeks. Kafka is visueel prachtig en bulkt van de getalenteerde acteurs, hier laten de scripts het vaak afweten. Het grootste probleem met die humorprogramma's is misschien dat VTM altijd het laatste woord heeft. Zo vind ik dat er absoluut plaats was voor een nieuwe Chris Van Den Durpel-reeks - zie Allemaal Chris begin dit jaar. Breng die typetjes naar 2017! Jimmy B mag eindelijk trouwen, Snelle Eddy mag Antwerpen niet binnen met zijn auto en Sylvain ligt in oorlog met Pascale Naessens. Maar wat we kregen, was alweer een afgeknot, pointeloos, geheel-en-alvriendelijk VTM-programma.Ik apprecieer die kier, VTM. En nu opzij, zodat de mensen hun werk kunnen doen.