Ik mis De club al - kwestie van te openen met een zin die je niet zo vaak hoort. De club is nu even afgelopen en daarmee ook wat volgens mij een test van de VRT was om te zien of ze dat half miljoen vastgeroeste senioren van de zender konden wegjagen.Want laten we eerlijk zijn, ...

Ik mis De club al - kwestie van te openen met een zin die je niet zo vaak hoort. De club is nu even afgelopen en daarmee ook wat volgens mij een test van de VRT was om te zien of ze dat half miljoen vastgeroeste senioren van de zender konden wegjagen.Want laten we eerlijk zijn, zo een donderdag met Voor de leeuwen, De club en Van Gils na elkaar, dat is geen gezellig kijkbuisavondje, maar een vorm van Chinese marteling. Het is niet zozeer dat ik De club haatte. Het programma maakte mij vooral bang en verward, zoals een stofzuiger dat met een hond doet. Een quiz gefilmd in een soort van B&B voor swingers waarin de populairste BV's van 2003 moesten strijden voor een plaatsje in de club, terwijl op de achtergrond het publiek zat te grijnzen alsof het een opname van De zevende dag bijwoont. De beloning? Een jasje van de basisschoolproductie van Grease, verplicht terugkomen voor de volgende aflevering en een realitycheck voor je televisiecarrière. Het was luid, verwarrend en absoluut glorieus. Een mooie herinnering ook aan het feit dat onze oudste zender nog steeds de limieten van zijn publiek durft af te tasten. En voor de enkelingen die De club écht missen: zet u dit weekend op een terrasje aan de Vrijdagmarkt in Antwerpen en kijk naar de diverse triestige vrijgezellenfeestjes waarbij men verkleed en halfdronken spelletjes speelt. Als je je ogen sluit, is het bijna hetzelfde.