Als iemand op je zenuwen werkt, zet je die dan zonder veel tact op z'n plaats?

Ik ben nu 35 en met de jaren heb ik toch wel geleerd om dat op een beschaafde manier te doen. Al overkomt het mij soms nog dat ik fel uitschiet. Ken je dat soort mensen die op café maar blijven zagen? Die altijd maar hetzelfde zeggen en toch niet luisteren? Als ik in zo'n situatie mijn kookpunt bereik, durf ik wel eens kortaf zeggen dat het genoeg is geweest. Dan krijg ik doorgaans te horen dat ik 'een dikkenek ben' en 'dat ik vroeger niet zo was'. 'Jammer genoeg niet', zeg ik dan.
...

Ik ben nu 35 en met de jaren heb ik toch wel geleerd om dat op een beschaafde manier te doen. Al overkomt het mij soms nog dat ik fel uitschiet. Ken je dat soort mensen die op café maar blijven zagen? Die altijd maar hetzelfde zeggen en toch niet luisteren? Als ik in zo'n situatie mijn kookpunt bereik, durf ik wel eens kortaf zeggen dat het genoeg is geweest. Dan krijg ik doorgaans te horen dat ik 'een dikkenek ben' en 'dat ik vroeger niet zo was'. 'Jammer genoeg niet', zeg ik dan. Heel de nacht doorwerken om er toch iets van te maken. Ik zal me nooit achter een excuus wegsteken, zoals zeggen dat ik me niet goed voel. Ik heb me ooit ziek gemeld toen ik een kantoorjob had waarin ik me echt ongelukkig voelde. Mijn baas geloofde me niet en stuurde een controle-arts op mij af. Dat was zo confronterend dat ik wist: dit nooit meer. Om vier uur sinds ik De Ochtend-show doe, maar ik ben altijd al een ochtendmens geweest. Ik lig zelden of nooit tot tienen in bed, ook niet als ik op vakantie ben. Mijn vader had het motto dat wie kan uitgaan ook kan werken. Onzin natuurlijk. We zijn thuis nogal katholiek opgevoed, dus moesten we op zondagochtend altijd naar de negenuurmis. Daar ben ik op een bepaald moment toch tegen in opstand gekomen. Niet dat ik er na mijn studies bewust voor gekozen heb, maar ik vond het wel handig om voor mezelf te moeten instaan. Toen ik jong was, dacht ik dat geld vies was en groot geld iets gevaarlijks. Mijn zakcenten deed ik op aan drank, slecht eten en wilde vrouwen. (lacht) De confrontatie met de 'Echte Wereld' heeft me gelukkig geleerd alert te zijn met geld. Ik ben echt wel een gezinsman. Altijd geweest eigenlijk, zelfs toen ik nog niet met mijn partner samenwoonde. Je hebt bij een relatie wel eens het gevoel: 'Dit is niet evident.' Als je er dan een punt achter zet en je vrijheid terug claimt, merk je snel dat relaties toch hun charmes hebben, nodig zijn zelfs. Of ben ik gewoon iemand die standvastigheid en zekerheid nodig heeft? Wellicht wel, anders zou ik maar wat aanmodderen. Nieuwszenders niet. Tegenwoordig staat Cartoon Network thuis vrij veel op en daar ben ik niet ongelukkig mee: ze hebben leuke, splinternieuwe animatie. Maar doe mij toch maar de muziekzender. Ik herinner mij nog altijd de eerste keer dat ik Smells Like Teen Spirit van Nirvana zag. Ik moest echt gaan zitten, zo'n straf nummer, zo'n straffe clip. Jammer dat MTV tegenwoordig zo veel mottige reality uitzendt. Al blijf ik ook daarnaar kijken - net als naar die belspelletjes, die fascineren me mateloos. Daar zullen mijn vrienden toch eens goed om moeten lachen. Het ligt aan de vragen. Ik ben inderdaad goed georganiseerd - voor mijn programma zelfs op het wiskundige af, al laat ik ook wel ruimte voor improvisatie, want dat houdt het plezant. Maar laat me kiezen tussen spelen met een verkleedkoffer en een tripje naar Parijs, dan wordt het die verkleedkoffer. l DOOR HANS VAN GOETHEM