Bryan Singer,met Patrick Stewart, Ian McKellen, Brian Cox, Hugh Jackman, Femke Janssen, Rebecca Romijn-Stamos
...

Bryan Singer,met Patrick Stewart, Ian McKellen, Brian Cox, Hugh Jackman, Femke Janssen, Rebecca Romijn-StamosAls het waar is dat Singer maandenlang aan het X-Men 2-script werkte met debutanten Harris en Dougherty, dan ligt Hollywood in meer creatieve duigen dan ooit. Niet één aspect van deze ramp van een comic adventure vertoont ook maar de minste dramatische intelligentie, een dodelijke kwaal die X-Men alvast goed kon verbergen. Xaviers dreigende openingswoorden, een commentaar op het menselijke onvermogen tot vreedzame coëxistentie, laten nochtans anders verhopen. Maar neen, alras wordt duidelijk waarom het verhaal van X in het kwadraat door Ian McKellen als 'political' wordt omschreven. Was de eerste film via de intolerante senator Kelly nog opgebouwd rond de angst van een 'normale' samenleving voor al wat 'abnormaal' is, dan reduceert de sequel de clash tussen humans en mutants tot een persoonlijke vete. Het ridicule personage van Stryker (Cox) heeft een eitje te pellen met Xavier, en dat is het zowat. Hoewel bijna simultaan verdeeld over de hele wereld, verliest de gruwel alle narratieve universaliteit door een vijgenplat etnocentrisme. Amerika=De Wereld en 'Mr. President, are you all right?' is blijkbaar de enige relevante vraag die het scenaristentrio kon verzinnen. De rest van de mensheid - en van de mutantenpopulatie - bestaat alleen als ontelbare lichtjes op Cerebro's scherm. Deze idée fiXe resulteert in absolute dood zodra de jonge Generatie-X haar kunstjes toont. 'Will somebody send these freaks back to daycare?', is de reflex van elke terecht onverdraagzame homo sapiens. Ook het raadsel van Wolverine (Jackman) mag doodvriezen op een besneeuwde weg, daarna ontdooien en rotten in een walm van incoherente actie. Arme Jackman. Zelfs zijn haarsnit wordt in horror overtroffen door die van Berry, die haar acteertalent vorig jaar tijdens de oscars opgebruikte. Maar de haren rijzen pas echt te berge als Nightcrawler (Cumming), goed voor een daverende openingssequens, praat alsof hij het Duits zelf heeft uitgevonden! Het enige enigma in deze smaller-worse-less-afval is Mystique, en dat is gek. Want net aan mystiek, aan mythe of mysterie heeft Singers knieval voor de stupiditeit een X-treem gebrek. Piet Goethals