1. Waarom kiest een leraar Nederlands ervoor om thrillers te schrijven?
...

1. Waarom kiest een leraar Nederlands ervoor om thrillers te schrijven? Wouter Dehairs:Dat was geen bewuste keuze. Mijn eerste boek, Lockdown, werd door de uitgever als een thriller in de markt gezet. Eerlijk gezegd had ik daarvoor nooit misdaadromans gelezen. Op de universiteit kwam dat genre zelfs niet aan bod. Vanaf dan ben ik fanatiek thrillers beginnen te lezen. Er ging een onbekende wereld van uitstekende literatuur voor mij open. Zelf heb ik een zwak voor hard-boiled en noirthrillers die tegen een breed canvas van een grootstad getroebleerde personages neerzetten. Dat doe ik ook in mijn boeken: Brik is een Brusselse ex-politieman die te veel drinkt en met veel demonen worstelt, maar anno 2021 kan ik hem niet alleen maar als een stoere übermacho opvoeren. Gwen, zijn assistente, zet hem daarom geregeld en heel snedig op zijn plaats. 2. De enige plek waar jouw verhalen zich kunnen afspelen, is Brussel. Dehairs:Ik kom uit een dorp in een Vlaams-Brabant en koos er bewust voor om niet in Leuven, maar in Brussel te gaan studeren. Ik was meteen verliefd. Ik ben in Brussel blijven plakken, heb er lang gewoond en geef er nog altijd les. Het is een stad waar Brik en Gwen thuishoren. Als ik schrijf, dwaal ik samen met hen door Brussel en ontdek ik voortdurend nieuwe dingen: ik ken de stad wel, maar ze is me ook niet te vertrouwd. Dat zorgt steeds opnieuw voor conflicten en verrassingen. 3. Wat betekent je winst in de Knack Hercule Poirotprijs voor jou? Dehairs:Heel veel. Ik geef overdag les en ik schrijf in de ochtend, 's nachts of, als ik een uur vrij heb op school, zelfs in mijn auto. Daarnaast heb ik een gezin, dus ik moet verstandig gebruikmaken van mijn tijd. Ik vind dat ik met Nachtstad mijn beste boek heb geschreven, maar toen het uitkwam, werd het amper opgepikt door de media en de lezers. Ik dacht dat ik met mijn reeks over Brik moest stoppen tot dat verlossende telefoontje kwam dat ik de beste Vlaamse misdaadroman van 2021 heb geschreven. Het voelt als een ongelooflijke bekroning om uitgerekend in zo'n uitzonderlijk jaar te winnen.