Donderdag 14/10, 20.40 - Canvas
...

Donderdag 14/10, 20.40 - Canvas Ramsey Nasr heeft zijn reiservaringen opgeschreven in 'In de gouden buik van Boeddha', uit vanaf 7/10 bij De Bezige Bij. De foto's die Diego Franssens tijdens deze reis maakte, zijn opgenomen in het boek en worden nog tot 15 december tentoongesteld in de kapel van de Grauwzusters in Antwerpen. Leek het paradijselijke Tanzania nog een droombestemming voor iedere vakantieganger, dan trekt Ramsey Nasr voor zijn nieuwe Wildcard toch naar een iets onherbergzamere bestemming. Myanmar - tot 1989 beter bekend als Birma - is immers nog steeds een strenge militaire dictatuur, waar het merendeel van de bevolking in armoede leeft. In het zog van een groep Antwerpse geneeskundestudenten geeft de schrijver/acteur in vijf afleveringen zijn persoonlijke visie op een land vol tegenstellingen. 'Schoonheid en ellende liggen er zo dicht bij elkaar.' Ramsey Nasr: Reizen is toch het leukste wat er is? Zeker als je het voor je werk kunt doen. Binnenkort trek ik nog naar Georgië en Turkije voor enkele poëzievoorstellingen en aan het eind van het jaar zit ik twee maanden in Berlijn. Myanmar was wel bijzonder, omdat je weet dat je er anders nooit komt. Sommige streken zijn er zelfs zo geïsoleerd van de rest van het land dat wij de eerste westerlingen waren die de inwoners zagen. Nasr: Anderhalf jaar geleden heeft een cycloon de Irrawaddydelta overspoeld en vernietigd, maar er was op sommige plaatsen nog geen enkel medisch team ter plekke geweest: zegt dat genoeg? Wij bevonden ons in een wat dubbelzinnige positie. Enerzijds konden we daar enkel zijn omdat de dictatuur ons de toestemming had gegeven, anderzijds weet je dat de problemen die we trachtten aan te pakken door die dictatuur veroorzaakt zijn. En toch hebben de mensen ons met open armen ontvangen. Erg confronterend. Nasr: Als je zulke toestanden ziet, kun je niet anders dan je vragen stellen over gezondheid en geluk. Boeddhisme vond ik altijd wat flauw en zweverig, zeker als westerlingen er zich toe bekeerden. Alleen heb ik nu moeten vaststellen dat het meer dan een religie een instelling en filosofie is waarnaar je je leven praktisch kunt invullen. Die mensen maken zoveel ellende mee en blijven toch lachen: een behoorlijke les in nederigheid. Nasr: Ik vind het een heel boeiende studie, maar dat niet, neen. Als ik zelf nog maar uit het miniemste sneetje bloed, lig ik al strijk op de grond. Ik ben echt een mietje wat dat betreft. Al heb ik wel gemerkt dat ik het blijkbaar veel minder moeilijk heb als ánderen bloeden. Dat zal wel iets over mijn persoonlijkheid zeggen. (Lacht)Nasr: Sommige scènes zullen inderdaad erg choquerend zijn. Zo zie je bij cataractoperaties een oog opengesneden worden en is het toch wel even slikken als je weet dat bij de hazenlip-reconstructies de patiënten vaak bij bewustzijn zijn. Toch vind ik ze erg mooi in beeld gebracht - horror en schoonheid inéén. Zelfs de dokters stonden versteld over hoe hun operaties eruitzagen. Bovendien weet je dat die ingrepen een onontbeerlijke stap richting genezing zijn. Erg mooi is ook dat die patiënten voor de studenten ook echt mensen worden, niet zomaar een zak met organen waarop ze werken, zoals hen altijd is voorgehouden. Nasr: Natuurlijk wel. Voor het regime was het een unieke kans om het land zo vlak voor de verkiezingen in november op een andere manier in de actualiteit te brengen. En natuurlijk wilden wij ook de harde realiteit tonen. Toch is dit geen politieke docureeks geworden, wel een door en door menselijk verhaal. Sowieso moesten we toch altijd wat op onze hoede zijn, want overal zitten spionnen... Barbara De Coninck