Als Carl Barât te boek stond als 'the good Libertine' moet Pete Doherty echt wel héél ver heen zijn geweest. De zanger-gitarist ziet eruit als een opgewarmd lijk, ettert uit een oog, gebruikt de ene sigaret om de andere aan te steken en voert een ongelijke strijd met een dubbele tong - 'hthurhwryu' is een van de meer verstaanbare zinnen die hij tijdens het interview zal mompelen. ('Hi there, how are you', jawel.)
...

Als Carl Barât te boek stond als 'the good Libertine' moet Pete Doherty echt wel héél ver heen zijn geweest. De zanger-gitarist ziet eruit als een opgewarmd lijk, ettert uit een oog, gebruikt de ene sigaret om de andere aan te steken en voert een ongelijke strijd met een dubbele tong - 'hthurhwryu' is een van de meer verstaanbare zinnen die hij tijdens het interview zal mompelen. ('Hi there, how are you', jawel.) Bassist Didz Hammond, Barâts nieuwe sidekick, blijkt helaas óók de neiging te hebben om zo weinig mogelijk woorden, zinnen en gedachten af te maken. Maar laten we ervan uitgaan dat het duo ons - en bij uitbereiding ook u - ongeveer het volgende wilde vertellen. Didz Hammond:(Knikt) In die hoest zit de halve plaat. From Waterloo... gaat over wakker worden na een zware nacht. Je oren suizen, je longen doen pijn, je voelt je wat duizelig, maar tegelijk breekt er een nieuwe dag aan. Carl Barât:It's a lost hopes new hopes record, over duisternis en licht aan het eind van de tunnel. Barât: Ja, maar er bestaat niks Britser dan een Brit in het buitenland, hé. Los Angeles was geweldig, maar tegelijk deed het me nog maar eens beseffen hoe graag ik in Londen ben. De taxi's, de metro, de bars: zodra ik drie dagen weg ben van huis, begin ik het allemaal verschrikkelijk te missen. You Fuckin' Love It heb ik - letterlijk - geschreven over heimwee naar sekskaartjes in telefooncellen. En Last Of The Small Town Playboys gaat ook al over zo'n typisch Brits fenomeen. Barât: Heb je Trainspotting gezien? Last Of The Small Town Playboys gaat over de Begbie's van deze wereld, de grote vissen in een kleine vijver. De gasten die altijd de grootste muil hadden op school, maar eindigen in een shitty huis in hun geboortedorp, met een foute sportauto voor de deur, een drankprobleem en losse handjes. Barât: Gewoon: dat er nog zo weinig is om voor te vechten. Ik heb dat gevoel altijd heel erg als ik naar de Sex Pistols luister, of naar andere punkgroepen uit de jaren 70. Mensen hadden toen idealen, dingen om voor of tegen te vechten. They were rebels with a cause. Barât: Nee, wij zijn gewoon bored. Of we zijn kwaad om the little knocks of life, hele kleine, onbeduidende en persoonlijke dingen. Barât: Ja, over hoe frustrerend het is dat mensen zomaar om het even wat over je kunnen schrijven. Onlangs nog mogen lezen: 'Dirty Pretty Things lieten hun publiek uren wachten, omdat Courtney Love nog onderweg was.' Een blad schreef zelfs dat we het voor het concert met z'n allen nog even 'gezellig hadden gemaakt.' (Kwaad) Ik hing gewoon doodziek boven het toilet, en we hebben Courtney maar een paar minuten gezien, achteraf. Barât: Heel erg, euh, roze. (lacht) En een beetje op haar hoede. But then you would be, wouldn't you?Barât:(sarcastisch) Ik dacht dat je er nooit over zou beginnen. Barât: Nee, ik begrijp dat wel. It's not the sort of thing that dies, niet bij de fans en al helemaal niet bij mij. Barât: Fragmenten. Maar ik ken de auteur, en ik denk dat het een heel fair boek geworden is. Journalisten hebben zich altijd op de problemen van Pete geconcentreerd. De drugs, de rechtszaken, de relletjes - the tabloid aspect of the whole thing. Ik ben blij dat iemand een keer schrijft over de dingen waar het écht om ging, de muziek en de vriendschap en zo. Barât: De minirokjes. Barât: Pete kwam op een bepaald moment in minirokjes repeteren, en van dan af is het nooit meer goed gekomen. Eerst was het grappig, maar na een paar keer... Kijk, als mannen minirokjes beginnen te kopen, weet je dat het fout zit, hé. Die rokjes stáán voor iets - het einde van het gezond verstand. Anyway: let's not get into bitching, ik wil geen kwaad over hem spreken. Barât:(Schudt het hoofd) Ik zit alleen maar heel hard met hem in. Maar ik weet dat ik hem niet kan helpen, hij moet er voor zichzelf uitkomen. Weet je: hij heeft zijn eigen groep, en ik die van mij, en op dit moment is dat wellicht maar het beste ook. Onze wegen zijn gescheiden, maar wie weet komen ze op een dag wel weer samen. Barât: Ik probeer nooit 'nooit' te zeggen. (Aarzelend) Het kan vreemd klinken, maar wat mij betreft is er niks gebroken. Ik voel me niet ontgoocheld, kwaad of in de steek gelaten, ik vind de hele situatie hooguit vreselijk... bedroevend. Pete was zo'n intelligente en fijngevoelige gast toen ik 'm leerde kennen, zo'n immens talent. But he's in very, very different places now. Laat ik het zo stellen: als hij zijn leven op een rijtje krijgt, wil ik meteen weer met 'm werken. FROM WATERLOO TO ANYWHERE UIT BIJ UNIVERSAL Door Wouter Van Driessche