Reeks: *** Extra's:

Reeks. Curb Your Enthusiasm, My Name is Earl, Everybody Hates Chris, The Office US, (het helaas veel te vroeg heengegane) Arrested Development: je kunt bezwaarlijk zeggen - zoals hier en daar wel eens gebeurt - dat de Amerikaanse sitcom moeilijke tijden doormaakt. Alleen zijn de toppers van vandaag veel scherper en donkerder dan bijvoorbeeld Friends of Frasier, zodat het grote publiek ze meestal links laat liggen, zeker in Europa.

Dat is ook zo bij Weeds, dat in Vlaanderen op VijfTV - mede dankzij het onmenselijke uitzenduur - uitgezonden werd voor de spreekwoordelijke vijf man en een paardenkop. Een kleine schande, want ook in het tweede seizoen levert Weeds een bijna perfecte 'blend' van humor en drama af. Nu huismoeder Nancy Botwin de skills van de drugshandel onder de knie heeft, durft ze een stapje verder te gaan. Samen met enkele partners in crime start ze een eigen kwekerij op, in een gewoon huis in een rustige straat. Dat die handlangers bijna allemaal respectabele burgers zijn uit de modelwijk Agrestic, (één is zelfs gemeenteraadslid), toont hoe Weeds in de eerste plaats een bijtende blik werpt op het leven in de Amerikaanse 'suburbs', waar achter de perfect wit geverfde gevels de meest bizarre dingen gebeuren.

Alleen in de laatste afleveringen gaat het niveau wat naar beneden, omdat de scenaristen het blijkbaar niet meer eens konden worden of ze nu een satirisch melodrama wilden schrijven of een misdaadkomedie à la Quentin Tarantino - vooral de slotscène lijkt zo uit Reservoir Dogs weggelopen. Maar desalniettemin is Weeds een van de leukste én slimste comedy's van het moment. Nu nog een publiek vinden.

Extra's. Geen extra's, al heeft deze box wel een leuke meerwaarde tegenover die van het eerste seizoen. Ditmaal wordt het themalied Little Boxes immers iedere aflevering door iemand anders ingezongen, en het groepje artiesten is heel divers - van Elvis Costello over Death Cab for Cutie tot Engelbert Humperdinck. Ideaal voor een klein quizje in de woonkamer, op voorwaarde dat u niet te stoned bent.

Stefaan Werbrouck