Of The Killers nu met disco, new wave, gitaarpop, glamrock of americana koketteren: het kan niet grandioos en episch genoeg klinken. Op basis van debuut Hot Fuss (2004) werd het viertal de beste Britse band van Amerika genoemd. Bij opvolger Sam's Town (2006) heette het dat de beste Britse band van Amerika weer zo Amerikaans mogelijk wilde klinken. Drummer Ronnie Vannucci Jr. mag uitleggen hoe de zaken er tegenwoordig voorstaan.
...

Of The Killers nu met disco, new wave, gitaarpop, glamrock of americana koketteren: het kan niet grandioos en episch genoeg klinken. Op basis van debuut Hot Fuss (2004) werd het viertal de beste Britse band van Amerika genoemd. Bij opvolger Sam's Town (2006) heette het dat de beste Britse band van Amerika weer zo Amerikaans mogelijk wilde klinken. Drummer Ronnie Vannucci Jr. mag uitleggen hoe de zaken er tegenwoordig voorstaan. Ronnie Vannucci Jr. : Wel, nu zijn we gewoon de beste Amerikaanse band die probeert een Britse band te zijn die een Amerikaanse band nadoet. ( Ernstig) Neen, met deze plaat zijn we onszelf geworden. Niet dat we dat vroeger niet waren, maar we hebben eindelijk onze draai gevonden, we wéten dat we op het juiste spoor zitten. En dat spoor is: goeie popsongs schrijven, en ervoor zorgen dat die interessant genoeg zijn om het ordinaire te kunnen overstijgen. Vannucci Jr. : Hmm, denk je dat? Nu, het klopt wel dat wij met onze muziek zo veel mogelijk mensen vol in het gezicht willen blazen. Maar volgens mij doen we dat niet door alles kunstmatig op te pompen. Vannucci Jr. : ( Grinnikt) Goh, ik denk dat er altijd wel een geur van paardenstront en kruitdampen rond The Killers zal blijven hangen. Want sinds Sam's Town voelen we ons meer Amerikaan dan ooit. Na dik drie jaar de baan op te zijn geweest, was thuiskomen in Las Vegas een overweldigende ervaring: pas tóén beseften we wat 'thuis' voor ons betekende. Vannucci Jr. : Ja. Mensen zien dat graag, toch? Ze willen een grote show, ze willen entertainment. Wat voor zin heeft het om op een podium het halfduister op te zoeken en te doen alsof je liever ergens anders was? What the fuck? Dóé iets, laat het gebeuren, connect with people. Weet je, ik heb gisteren Rattle And Hum gezien, de concertfilm van U2... Vannucci Jr. : De eerste keer, geloof het of niet! U2 was toen nog een jonge band, net zoals wij nu. Maar wat ik zo vreemd vond: heel vaak was het alsof ik naar onszelf zat te kijken. Dat was de periode waarin U2 écht U2 werd, waarin die band de sprong van groots naar mega aan het maken was. In de film kun je goed zien hoe dat de leden een beetje ongemakkelijk maakte, argwanend zelfs. Ook wij werken naar het stadioncircuit toe, maar de vraag is of je daar ooit helemaal klaar voor bent. Wat dat betreft, is de druk op de schouders van Brandon ( Flowers, zanger; nvdr) ontzagwekkend. Twintigduizend toeschouwers entertainen zichzelf niet, hé. Vannucci Jr. : Omdat alleen onze eigen fotograaf beelden van ons mag schieten, ja, ik weet het. ( Zucht) Sommige groepsleden hechten er nu eenmaal meer belang aan om in het mooiste licht gekiekt te worden dan anderen. Zeg nu zelf: als jij kon kiezen tussen de zekerheid van kwaliteit of een willekeurig piece of shit, dan zou jij het toch ook weten? Al zou ik daarvan persoonlijk nooit zo'n strijd hebben gemaakt. Ik zit achteraan op het podium, you know. Vannucci Jr. : Omdat hij over dezelfde muzikale gevoeligheden beschikt als wij. We kenden hem van de remixes die hij voor Mr. Brightside en When You Were Young had gedaan, en toen wisten we al: this guy's on the same page. Zijn aanpak is fris, hij is van onze generatie, én hij is zelf muzikant. Dat garandeerde een haast perfecte samenwerking. In de studio maakten we voortdurend elkaars zinnen af. En als iemand zei: 'Wow, dit klinkt een beetje als ABBA gecoverd door Fela Kuti', gaf Stuart de volumeknop zonder nadenken een draai naar rechts. Fantastisch, want in deze band willen we onze grenzen blijven aftasten, en zien hoe ver we dingen kunnen drijven. Let wel: zolang de songs daarom vragen. Vannucci Jr. : ( Grijnst) Die steel drums waren een grap die te goed klonk om weg te knippen. Ach, dat experimenteren hoort erbij. Of een bepaalde klank cool is of niet, zal ons worst wezen. Zolang wij het maar mooi vinden, en we de drive en de passie hoog houden. Sorry mister, je hebt het laatste van ons nog niet gehoord. DAY & AGE Op 21 november uit bij Island. DOOR KURT BLONDEEL