'This is the beginning of a new world.'
...

'This is the beginning of a new world.' 'Change the course of history.' 'The final frontier. The last stand.' 'Every great movement started with a group of people being able to get together, and really make a stand.' 'We're gonna come together and take a stand.' 'The game changes forever, and this happens today.'Neen, dit komt niet uit de trailer van een nieuwe superheldenfilm, The Last Stand of zo. Had nochtans gekund. De cast oogt alvast indrukwekkend: Nicki Minaj, de vrouw met een kont van staal; Jack White, een excentrieke rocker die in zijn museum door de tijd kan reizen; Kanye West alias Yeezus, een rapper met een verpletterend ego; Madonna, vroeger bekend als Material Girl, tegenwoordig Bionic Woman; Beyoncé, de vrouw met dijen van beton; Calvin Harris, de man met de meest verblindende lichtshow ter wereld; Daft Punk, twee robots die een gemene baguette kunnen smeren; en Chris Martin, een zanger met een oorbel. Aan het hoofd van dat kransje muziekgiganten: Jay Z, voor de gelegenheid Professor Z, stichter van de Z-Men. Hun missie? Niet de aarde beschermen tegen een imminente invasie van aliens. Ook niet ten strijde trekken tegen oprukkende godsdienstwaanzin, een dam tegen ebola opwerpen of voor eens en altijd rassendiscriminatie de wereld uit helpen. Neen, de vijand die de Z-Men bekampen, is veel ontzaglijker. Batman heeft The Joker, James Bond heeft SPECTRE, de Fantastic Four hebben Doctor Doom, Austin Powers heeft Dr. Evil, de Z-Men hebben... Spotify. Spotify, een Zweeds bedrijf dat uitgroeide tot een wereldwijd crimineel netwerk met 60 miljoen leden en dat de ondergang van de muziek betekent. En het is niet alleen: Beats Music, Google Play Music, YouTube, Deezer, allemaal netwerken die via internet de popmuziek kapot dreigen te maken. Maar Spotify is de grootste doorn in het oog van onze muzikale helden. Ze lokken hun leden in de val met een gratis muziekaanbod waarin subliminale boodschappen verwerkt zitten, boodschappen die hen uiteindelijk tot het betalen van een vast maandelijks bedrag drijven. Hoe hoger het bedrag, hoe meer extra's de leden krijgen, zoals muziek beluisteren los van het internet. Een duivels plan. Maar de Z-Men hebben een tegenaanval beraamd. Het wapen heet Tidal, een Zweeds bedrijf dat is ingepalmd door de briljante en gefortuneerde Professor Z en dat wil uitgroeien tot een wereldwijd netwerk om muziek van de ondergang te redden. 'This thing is the thing that everyone wanted, and everyone feared', aldus Jay Z. De strategie is simpel: wie een vast maandelijks bedrag van rond de 10 dollar betaalt, kan eindeloos muziek beluisteren via internet, zónder subliminale boodschappen. Wie een hoger bedrag betaalt, krijgt extra's zoals muziek beluisteren los van het internet. Akkoord, de remedie lijkt verdacht veel op het virus dat ze wil bestrijden, maar u kent het gezegde: if you can't beat them, join them.En dat is niet alles. Alle muziekhelden die zich achter Professor Z scharen, hebben hun aandeel in Tidal. Aandelen, moeten we zeggen. Potentiële leden van Tidal mogen dus gerust zijn. Hun 10 dollar - of meer - wordt goed besteed. Het geld wordt eerlijk verdeeld. Hoe eerlijk, dat wilde de directie van Tidal nog niet meteen kwijt. Maar haar bedoelingen zijn nobel, zonder twijfel. 'It's about bringing humanity back to being an artist', vertelde Bionic Woman. Muziekhelden in de bres voor de popmuziek. Niet de technologiebedrijven bepalen de koers van de popmuziek, maar de artiesten zelf. De logica zelve. Net zoals Charlie Chaplin, Mary Pickford, D.W. Griffith en Douglas Fairbanks, vier grote Hollywoodspelers die in 1919 United Artists uit de grond stampten. Een filmbedrijf voor en door acteurs en regisseurs, opgericht om meer creatieve controle over hun films te krijgen. United Artists was een antwoord op het strakke studiosysteem in Hollywood dat de productie, distributie en vertoningen van films controleerde. 'The inmates have taken over the asylum', reageerde de baas van Metro Pictures toen de plannen van Chaplin en co. bekendraakten. United Artists kende de voorbije decennia pieken en dalen, maar bestaat, in zekere vorm, vandaag nog steeds. Tom Cruise was even grote aandeelhouder, tegenwoordig is het een onderdeel van Metro-Goldwyn-Mayer, en dus een onderdeel van het systeem waartegen het ooit opkwam. Maar de bedoelingen van de vier oprichters waren ooit nobel: creatieve controle. Niet de studio's bepalen de koers van cinema, maar de acteurs en makers zelf. Iedereen kent de ware toedracht achter Tidal: zelf (een deel van) de internetdistributie van muziek controleren. Niet het gebrek aan creatieve controle deed Taylor Swift en Thom Yorke (allebei afwezig in het Z-team) hun muziek van Spotify verwijderen, wel het businessplan: artiesten worden niet adequaat vergoed voor het streamen van hun songs en we moeten af van het gratis-verhaal dat de waarde van muziek devalueert. Niks mis mee, uiteraard. 'Zij hoeven niet te verliezen om mij te doen winnen', zei Jay Z over de concurrentie met de Spotify's van deze wereld. De aandeelhouders stellen Tidal voor als een fairtradealternatief voor de grote bedrijven die in de zakken van de artiesten zitten, maar hoe dat precies in zijn werk moet gaan, vertellen ze er niet bij. Is een nieuw streamingplatform hét antwoord op een ander streamingplatform? Spotify maakte nog geen winst, en Jay Z is behalve rapper en producer tenslotte ook ceo van een platenfirma, een management- en een publishingkantoor. Kun je voor de muziek van Kanye en Rihanna binnenkort enkel op Tidal terecht? En voor andere artiesten op Beats Music, de door Dr. Dre opgerichte streamingdienst van Apple waar Trent Reznor mee de plak zwaait? En wie is de volgende muzikale multimiljonair die zijn of haar eigen platform uit de grond stampt? Hebben de gekken het gesticht overgenomen? TIDAL Vanaf nu op tidal.com.DOOR JONAS BOELIEDEREEN KENT DE WARE TOEDRACHT ACHTER TIDAL: ZELF (EEN DEEL VAN) DE INTERNET-DISTRIBUTIE VAN MUZIEK CONTROLEREN.