Walter White, een leraar chemie, krijgt te horen dat hij aan longkanker lijdt, ook al heeft hij nooit een dag in zijn leven gerookt. Om de dure behandelingen te betalen en ervoor te zorgen dat zijn vrouw en zoon niet in de armoede terechtkomen als hij sterft, begint hij crystal meth te maken en te verhandelen. Door zijn kennis van chemie slaagt hij erin de meest verslavende drugs ter wereld nog net iets verslavender te maken, en omdat hij dankzij zijn levensbedreigende ziekte zijn geweten aan de kant kan schuiven, maakt hij als dealer snel naam in het wereldje.
...

Walter White, een leraar chemie, krijgt te horen dat hij aan longkanker lijdt, ook al heeft hij nooit een dag in zijn leven gerookt. Om de dure behandelingen te betalen en ervoor te zorgen dat zijn vrouw en zoon niet in de armoede terechtkomen als hij sterft, begint hij crystal meth te maken en te verhandelen. Door zijn kennis van chemie slaagt hij erin de meest verslavende drugs ter wereld nog net iets verslavender te maken, en omdat hij dankzij zijn levensbedreigende ziekte zijn geweten aan de kant kan schuiven, maakt hij als dealer snel naam in het wereldje. Tot zover het uitgangspunt van Breaking Bad. Als u nu denkt: dat is toch een heel eind verwijderd van 'FBI-agent onderzoekt moord op mooi meisje in afgelegen dorpje', dan hebt u natuurlijk gelijk. En toch zijn er heel wat gelijkenissen tussen Breaking Bad en Twin Peaks, de baanbrekende reeks van David Lynch uit 1990. Inhoudelijk zijn beide series zoektochten naar het kwaad dat de gewone mens kan aanrichten, die zich afspelen in een afgelegen stukje van de Verenigde Staten dat bevolkt wordt door vaak kleurrijke perso-nages. Iemand als Saul Goodman bijvoorbeeld, de louche advocaat die gaandeweg de belangen van Walter White behartigt, was in Twin Peaks niet uit de toon gevallen. Het is vooral in de manier waarop ze hun personages inkleuren dat de twee reeksen veel overeenkomsten hebben. Zowel Twin Peaks als Breaking Bad zijn heel visueel ingestelde series, die hun verhaal in de eerste plaats via beelden vertellen en niet bang zijn om de kunstige toer op te gaan. Zo surrea-listisch als David Lynch het aanpakte, wordt Breaking Bad weliswaar nooit, maar naar tv-normen wordt er in de reeks wel heel weinig gesproken, en in elke afleve-ring zit er minstens één scène waarvan je als kijker niet meteen weet wat je ervan moet denken. Kijk gewoon maar naar de eerste minuut, waarin op een soundtrack vol dreigende geluiden ergens in een desolate woestijn een broek naar beneden dwarrelt en twee mannen in onderbroek en met een gasmasker op in een camper wegscheuren. Je waant je meteen bij David Lynch. Net zoals Twin Peaks begin jaren 90 rekt Breaking Bad de mogelijkheden van wat kan en mag op tv dus een heel eind op. Alleen deed David Lynch dat in een periode toen zijn reeks zowat het enige baanbrekende was dat werd uitgezonden, terwijl Breaking Bad regels breekt op een moment dat de Amerikaanse tv op een heel hoog niveau presteert. Bovendien durven de makers steeds verder te gaan, zonder dat de serie ooit gekunsteld oogt. Sommige dingen in Twin Peaks kwamen over als spielerei van de regisseur, terwijl in Breaking Bad de trucjes en surrealistische beelden altijd een functie hebben en in dienst staan van het verhaal. Op het einde van het tweede zeizoen bijvoorbeeld valt een oog in een zwembad, in een scène die niet alleen stukken vreemder is dan die openingsminuut in de woestijn, maar die tegelijk perfect samenvat hoe het hoofdpersonage onderweg zijn onschuld volledig is kwijtgeraakt. De VPRO brengt de eerste twee seizoenen in een paar weken tijd op het scherm, zodat mensen die de serie daar ontdekken mooi die evolutie kunnen volgen. Nog een verschil tussen Breaking Bad en Twin Peaks: de weerklank. De vraag wie Laura Palmer vermoord had, hield begin jaren 90 de hele wereld in de ban en vtm zond de reeks ook redelijk snel uit in Vlaanderen. Breaking Bad daarentegen is in de VS al vier seizoenen ver, en toch is het bij ons nog altijd een cultreeks, die enkel op Prime, dvd of het internet te volgen is. De serie staat daarin natuurlijk niet alleen: het Amerikaanse tijdschrift Entertainment Weekly maakte bijvoorbeeld vorige week zijn tv-top 5 van 2011 bekend en met respectievelijk Breaking Bad, Parks & Recreation, Fringe, Homeland en Louie bestaat die helemaal uit titels die hier niet of nauwelijks aan de bak komen. Ook al zijn ze, met uitzondering van het nieuwe Homeland, allemaal minstens twee seizoenen ver. Voor Breaking Bad komt daar nu eindelijk verandering in. Hoog tijd om in te pikken dus, want zoals Dale Cooper zou zeggen: Damn fine show.BREAKING BAD Vanaf 2/1 elke dag om 23.15 op Ned3 DOOR STEFAAN WERBROUCK