Ik wens Studio Brussel veel succes met Music for Life, maar wordt het dit jaar niet lastig om Rodeneuzendag te evenaren?

Bram De Suyn, Gent
...

Bram De Suyn, Gent Klopt, Bram. De vrienden van Medialaan hebben dit jaar een ware tour de force uitgehaald. Ik bedoel, met je radiostation een week lang live uitzenden vanuit een glazen huis - pardon: een glazen tént - aan het station van een provinciehoofdstad: hoe bedénken ze het? En dan die acties, Bram! Die waren zo mogelijk nog briljanter. Onmogelijk om er eentje uit te kiezen. Of het moest de das van Faroek zijn. Ja! De das van Faroek. VTM-journalist en gerechtsspecialist Faroek Özgünes veilde voor Rodeneuzendag namelijk een van zijn plastrons. Niet zomaar een das, aldus Faroek in een wervend Facebookfilmpje. 'Deze das droeg ik, Faroek Özgünes, toen ik verslag uitbracht over de kasteelmoord, de meest mysterieuze en intrigerende moordzaak uit onze justitiële geschiedenis.' Wat een filantroop, die Faroek. Zo'n kostbaar, zeg maar gerust histórisch exemplaar uit zijn dassencollectie wegschenken voor het goede doel. Bon, de reacties op zijn Facebookpost wemelden natuurlijk weer van de zure oprispingen. Wie dat omhooggevallen reportertje wel dacht dat hij was om te denken dat iemand zijn das zou willen. Dat het van dat stuk pretentie wel héél ongepast was om te koketteren met zoiets gruwelijks als een moord. Ach, ondankbaarheid is 's werelds loon, zeker als je een bescheiden dienaar van de journalistiek bent die ook eens iets voor het goede doel wil doen. Hoewel nooit is bekendgemaakt hoeveel Faroeks das nu precies heeft opgebracht, blijf ik het een briljante veiling vinden, Bram. Een die navolging verdient. De VRT heeft op de nieuwsdienst toch óók personality's rondlopen? Ruben Van Gucht bijvoorbeeld. Hij zou voor Music for Life die prachtige bodywarmer kunnen veilen die hij droeg toen hij in zijn eerste - en enige - aflevering van De slimste mens verloor. Riadh Bahri kan zijn selfiestick ter veiling aanbieden - je weet wel, het iPhonestatief waarmee hij al zijn grensverleggende gonzoreportages draait. En de Amerikawatcher zou natuurlijk het pièce de résistance kunnen leveren: de zilveren pen waarmee hij zijn gouden handdruk ondertekende. Want je moet het maar doen: als pas ontslagen hoofdredacteur je eigen voorstel over pop-upcorrespondenten van tafel vegen om je tot vaste VS-reporter te laten kronen, niet - zoals je voorgangers - in het duffe Washington, maar ineens in het veel leukere New York. Faut le fucking faire, zouden ze in Amerika zeggen. Die zilveren pen van de Amerikawatcher, daar vermag de das van Faroek niks tegen. Cathérine Huyghe, Moerbeke-Waas Nou, Cathérine. Ik zag na een panelshow met Jacques Vermeire op VTM ooit achtereenvolgens een spotje voor tandpasta en een voor shampoo, gevolgd door een boodschap van algemeen nut over euthanasie en een commercial voor uitvaartverzekeringen. Dát was pas misplaatst.