Een ernstige vorm van plagiaat, ik geef het toe. Mijn zelfbeeld is nogal sterk gebaseerd op de platenhoes van Goo van Sonic Youth - naar mijn bescheiden mening een van de tien mooiste platenhoezen aller tijden. Vooral het kapsel heb ik afgekeken: de juiste lijn in je haar krijgen is geen sinecure, neem dat maar van mij aan. En mocht het de Knack Focus-lezer interesseren: die hoes is van de hand van graficus Raymond Pettibon. Ere wie ere toekomt.
...

Een ernstige vorm van plagiaat, ik geef het toe. Mijn zelfbeeld is nogal sterk gebaseerd op de platenhoes van Goo van Sonic Youth - naar mijn bescheiden mening een van de tien mooiste platenhoezen aller tijden. Vooral het kapsel heb ik afgekeken: de juiste lijn in je haar krijgen is geen sinecure, neem dat maar van mij aan. En mocht het de Knack Focus-lezer interesseren: die hoes is van de hand van graficus Raymond Pettibon. Ere wie ere toekomt. Ik zie mezelf als een waarnemer. Bijgevolg vond ik het belangrijk om mezelf in een waarnemende positie te tekenen. En dat was niet zo vanzelfsprekend: in het openbaar ben ik meestal te zien met mijn onderbroek over mijn hoofd, te midden van een koprol in glasvezel dan wel bengelend aan een luchter. Om maar te zeggen: ik heb het imago een tafelspringer te zijn. Bij deze wil ik die mythe ontkrachten. Ik ben een waarnemer. Ik ben permanent bezig met observeren - de rest is maar schijn. Ik kijk heel ernstig op de tekening. Opnieuw een doelbewuste keuze: ik wil aanvaard worden als een ernstig iemand. Tegelijk zie je al die monstertjes in de marge. Hersenkronkels en bochten in mijn brein. Een soort krankzinnige vooringenomenheid waaraan ik niet kan ontsnappen. Of een vrolijke onrust, zo je wil. Achter die kat zit trouwens een heel verhaal. Ik heb eens een dode kat gevonden in mijn tuin, opgehangen aan een strop. Het vreemde was dat dat gebeurde in de periode dat ik De zwarte kat speelde, een stuk van Edgar Allen Poe waarin zich precies hetzelfde afspeelt. Ik kon me dan ook niet van de indruk ontdoen dat er iets meer aan de hand was en ik heb zelfs de politie laten komen. Nu, meer gevolgen heeft het nooit gehad, behalve dat ik jarenlang gruwelijke nachtmerries over opgehangen katten heb gekregen. Het zigzagje is het symbool van een waterman. Ik weet het, sterrenbeelden zijn quatsch, maar het hele bestaan is quatsch, dus dan kun je evengoed in sterrenbeelden gaan geloven - tenminste, dat is mijn logica. Wat er ook van zij: waterman past goed bij mij. Een waterman is vrijheids-lievend, graag eenzaam, zweverig en - opgepast: vies woord - creatief. Eigenschappen die ik mezelf wel zou toedichten. Dit ben ik als mens. Ik had hier ook een typemachine, een piano, een poppenkast of een boel cd's bij kunnen tekenen - allemaal dingen waarmee ik ook erg begaan ben - maar uiteindelijk zijn dat bijkomstige attributen, realiseerde ik me. We moeten mens zijn, veeleer dan schrijver of dichter of comedian of eender wat. We moeten mens zijn, en al de rest is bullshit. GEERT ZAGERS