Een gillende virtuoos met pruik die op zijn rug piano speelt, zuipt en onder de vrouwen hun rokken zit. Als dat het eerste is waaraan u denkt als u de naam Mozart hoort, dan heeft u dat te danken aan Engelsman Peter Shaffer (1926), de man die het theaterstuk Amadeus schreef en later ook het scenario voor de gelijknamige film van Milos Forman, die in 1984 acht Oscars won. Shaffer maakte Mozart zo weer hip bij het grote publiek, ook bij hen die geen kaas hadden gegeten van klassieke muziek en dachten dat Eine kleine Nachtmusik gewoon de wachttoon bij openbare instellingen was. Voor musicologen en historici was Shaffer echter een nestbevuiler, die Mozarts erfenis bezoedelde met een gefictionaliseerd verhaaltje over hoe hofcomponist Salieri ziekelijk van jaloezie het wonderkind het graf injoeg. Eén criticus verklaarde zelfs dat Mozart zich in zijn graf zou omdraaien als hij het kinderlijk vulgaire portret zou zien dat Shaffer van hem gemaakt had. Gentenaar Gerard Mortier, directeur van de Parijse Opéra, ergerde zich onlangs nog aan het feit dat iedereen spreekt over Amadeus terwijl Wolfgang Mozart al zijn brieven ondertekende met Amadé of Wolf...