Ze wonen in nette huizen, hebben nette gazonnetjes, dragen nette kleren en hebben af en toe zelfs nette manieren, maar vergis je niet: mensen zijn rancuneuze, territoriaa...

Ze wonen in nette huizen, hebben nette gazonnetjes, dragen nette kleren en hebben af en toe zelfs nette manieren, maar vergis je niet: mensen zijn rancuneuze, territoriaal gedreven beestjes. Dat blijkt ook uit deze gitzwarte IJslandse zedenkomedie waarin de humor gaandeweg verdampt en het drama en het geweld escaleren. Alles begint wanneer de overspelige Atli door zijn vrouw het huis wordt uitgegooid en onderdak vindt bij zijn ouders, die bonje hebben met hun buren. Echt hilarisch of aangrijpend wordt het nooit, maar Sigurðsson bouwt alles geduldig op, vindt de balans tussen spot en empathie en stanst zijn misantropie sec en secuur in beeld, met een kleurenpalet dat al zo bleek oogt als zijn levensvisie. Een nette film waar venijn in zit.