'The colder I feel/ The hotter I burn', zingt Trixie Whitley helemaal op het eind van haar derde album. Van het vuur - heilig, heet, verbindend - waarmee Lacuna werd aangevat, he...

'The colder I feel/ The hotter I burn', zingt Trixie Whitley helemaal op het eind van haar derde album. Van het vuur - heilig, heet, verbindend - waarmee Lacuna werd aangevat, heeft ze ons dan al lang overtuigd. Van bij het begin, wanneer Heartbeat de sluis opendraait tussen de moerassige rhythm & blues van Dr. John en de kwikzilveren r&b van Destiny's Child. Het is de perfecte inleiding tot een plaat die dan wel uit koude tijden is gegroeid en voornamelijk op bloedeloze machinerie werd gemaakt, maar toch swingt op het ritme van een passioneel kloppend hart. 'Obsessed with projection/ Master manipulator', zo zet ze haar president in zijn hemd in het door dissonante saxofoonuithalen ingeleide, op digitale percussie dartelende Dandy. Het dwingende Time is wat er gebeurt als je een hiphopproducer loslaat op bezielde blues. Sterk.