Voor velen blijft Martina-Topley Bird voor eeuwig en altijd de ultieme vocale assistente van Tricky, zelfs zeventien jaar na hun laatste samenwerking. Vier albums - van de intussen 20 jaar oude klassieker Maxinquaye tot Angels with Dirty Faces uit 1998 - zong Bird aan de zijde van Tricky, en enkel zijn fanatiekste volgelingen kunnen op opvolgsters als Ambersunshower, Denise Ellington, Kioka Williams, Costanza Francavilla of Francesca Belmonte een gezicht en de juiste stem plakken.
...

Voor velen blijft Martina-Topley Bird voor eeuwig en altijd de ultieme vocale assistente van Tricky, zelfs zeventien jaar na hun laatste samenwerking. Vier albums - van de intussen 20 jaar oude klassieker Maxinquaye tot Angels with Dirty Faces uit 1998 - zong Bird aan de zijde van Tricky, en enkel zijn fanatiekste volgelingen kunnen op opvolgsters als Ambersunshower, Denise Ellington, Kioka Williams, Costanza Francavilla of Francesca Belmonte een gezicht en de juiste stem plakken. Anima (Italiaans voor 'ziel'), haar debuutplaat en geproducet door de Trickster himself, als wederdienst voor zes jaar trouwe dienst, moet daar alvast voor Francesca Belmonte verandering in brengen. Hun verbond werd in 2008 bezegeld nadat Tricky tijdens een rastafariritueel in de ban raakte van Belmonte terwijl die naakt, badend in het bloed van pasgeboren lammeren, een aria van Francis Poulenc zong. Iets in die richting. Toch? 'Het was een zoekertje in een lokale krant waar ik op reageerde', doorprikt Belmonte onze fantasie. 'Er stond: 'well-known artist looking for singer'. Pas toen ik op de auditie aankwam, wist ik dat het om Tricky ging.' FRANCESCA BELMONTE: Ik heb de voorbije zes jaar vooral enorm veel geleerd in de schaduw van Tricky, en ik ben er trots op dat ik deel mag uitmaken van zijn nalatenschap. Het waren zes mooie jaren, maar het klopt: Tricky kan heel, héél intens zijn. De sporen van zijn problematische jeugd en zijn harde opvoeding zijn nog steeds zichtbaar. Hij staat ook al bijna twintig jaar constant onder druk, druk om aan verwachtingen te voldoen. BELMONTE:(lacht) Van de radio trekt hij zich weinig aan, dat is waar. Weet je, wanneer je lang genoeg in Tricky's buurt rondhangt, verandert je eigen idee over wat 'normaal gedrag' precies inhoudt. Ik heb gewoon altijd veel mededogen met hem gehad en begrip getoond voor zijn situatie. En wanneer het echt nodig was, kon ik best mijn mannetje staan. BELMONTE: Ik ken niemand die hem Adrian noemt. Tricky, dus. En hij zegt Fran of Franky. We zijn heel close, net als familie. Soms lijkt hij wel mijn moeder. BELMONTE: Ik bedoel: iedereen ziet zijn moeder graag, je bent altijd blij haar te zien, maar na een halfuur kan ze soms alweer gigantisch op je zenuwen werken. BELMONTE:(denkt) Hij is beter als producer dan als baas, vind ik. Hij is ook een goede baas, hoor, maar soms... He wants what he wants when he wants it, know what I mean? En soms, wanneer hij zijn zin niet krijgt, breekt de hel los. Dan smijt hij al zijn speeltjes uit de buggy. (lacht) Niet omdat hij een diva is - Tricky is een artiest, geen popster - maar uit pure passie. Hoor mij, ik praat hem alweer goed! BELMONTE: Mijn tienjarige nichtje en petekind Daisy, ja. Een prachtkind. Tricky had een paar exclusieve sneakers voor haar geregeld, en ze had hem daar via de telefoon voor bedankt. Haar stem - heel ruig en diep, met een vettig Cockney-accent - klinkt dus écht zo, en Tricky zei meteen: 'Dat meisje moet op je plaat.' Daar blijft ze trouwens heel koel onder - she can't be bothered, really. Let op mijn woorden, binnen tien jaar zit je háár te interviewen. Het zit in de familie, mijn broer is ook een getalenteerde dichter en muzikant. Pepe Belmonte, zoek hem maar op. BELMONTE: Ach, het is maar een catchy headline, niet? Oké, mocht iemand me met 'babe' naroepen op straat, dan zou ik meteen mijn rug rechten. Ik ben een feministe, en dat zeg ik zonder verpinken. Dus eigenlijk heb je gelijk. Trip-hop babe, echt respectvol is het niet. Kijk, daaraan zie je dat dit nieuw voor me is, op de voorgrond staan. Volgende keer laat ik me niet doen, beloofd! BELMONTE: Iedereen kent dat gevoel wel, dat een liedjestekst hem op het lijf geschreven lijkt. Dat gevoel heb ik dus bij It Ain't Me, Babe. Die tekst werkt zowel vanuit een mannelijk als vanuit een vrouwelijk standpunt, zó goed. Ik hoop dat Dylan mijn versie kan smaken, maar ik heb nog niks van hem gehoord. (lacht) BELMONTE: Dylan is een poëet, en poëten moeten het hebben van de vertolking, niet van hun stem. En het is heus niet simpel wat hij doet. Luister maar naar Like a Rolling Stone, weinigen doen het hem na. BELMONTE: Goed punt. Probeer maar eens een song van Tricky te coveren. Bijna niet te doen. Zelf ben ik ook niet geschoold, hoor. Ooit heb ik een paar zanglessen gehad van Glynn Jones, a very old-school guy die nog met Frank Sinatra en Judy Garland gewerkt heeft. 'Je zou ver kunnen raken,' vertelde hij me, 'you could go all the way.' Wat hij precies bedoelde met 'all the way' zei hij er niet bij. Ik ben er dan ook wijselijk mee gestopt. BELMONTE: Dylan. Omdat hij altijd on the road is. Ik hou van optreden, toeren, alles wat erbij komt kijken. Bovendien weet Dylan ondanks zijn vele optredens nog altijd wat van zijn mysterie te bewaren. Ja, op zijn manier teken ik meteen voor een carrière waarin ik tot mijn zeventigste op de baan ben. ANIMA Uit op False Idols Records. DOOR JONAS BOELFrancesca Belmonte - 'IK HOOP DAT BOB DYLAN MIJN VERSIE VAN IT AIN'T ME, BABE KAN SMAKEN, MAAR IK HEB NOG NIKS VAN HEM GEHOORD.'