Mocht de Teutoonse brok ernst en droefheid die naar de naam Nico luisterde bij leven een grote affectie voor het werk van PJ Harvey hebben opgevat, dan had de Amerikaanse arties...

Mocht de Teutoonse brok ernst en droefheid die naar de naam Nico luisterde bij leven een grote affectie voor het werk van PJ Harvey hebben opgevat, dan had de Amerikaanse artieste die zich bij het horen van de namen Torres of Mackenzie Scott omdraait iets anders moeten verzinnen. In elk geval neemt Three Futures al behoorlijk wat afstand van Scotts vroegere werk: de nijpende, rauwe indierock moest opzij om een broeierige elektronische ambiance ruimte te geven, waarin hypnotiserende krautrockritmes en een middelgrove industrialkorrel een stoel opeisen. Maar aan het hoofd van de tafel zit Torres zelf, met haar doorleefde, soms dramatisch aanzwellende timbre, en verhalen waarin de personages (vaak mannen) naast fysieke ook emotionele blauwe plekken oplopen. Een viscerale, slechts hier en daar wat overtrokken plaat.