Elke zondag, 22.20 - Canvas

Ik had het hier natuurlijk kunnen hebben over K2 zoekt K3, de talentenjacht die onlangs van start is gegaan en waarin we samen met de twee achtergebleven leden van de meidengroep Vlaanderen en Nederland afspeuren naar een zangeres die de heilige Drievuldigheid weer kan vervolledigen. Maar aangezien de eerste aflevering nauwelijks iets verrassends te bieden had voor al wie de afgelopen jaren naar Idool of X-Factor had gekeken - als je de bontgekleurde outfits en het eentonige repertoire even buiten beschouwing liet, hadden zowat alle kandidaten evengoed daar kunnen opduiken - leverde de show niet meteen bijzonder veel stof tot nadenken op. Trouwens: aandacht krijgt K2 zoekt K3 toch, of de makers er nu moeite voor doen of niet.

Dan richt ik liever even de schijnwerpers op een programma dat deze zomer bijna onzichtbaar is gebleven: de documentaireserie Tokaido. Toegegeven, het concept klinkt niet even aanlokkelijk als 'Wie wordt de opvolger van Kathleen?', maar eigenlijk had de reeks toch minstens een fractie van de publiciteit rond K2 zoekt K3 verdiend. In Tokaido trekt documentairemaker Luc Cuyvers naar Japan, om er in tien weken tijd de eeuwenoude 500 kilometer lange weg af te leggen die tijdens de Edoperiode de hoofdstad Edo (het huidige Tokio) verbond met Kioto. Als reisgids gebruikt hij de miniaturen die de schilder Hiroshige tijdens de 19e eeuw maakte van elk van de 53 stopplaatsen langs de route, zodat hij het moderne Japan kan vergelijken met hoe het er vroeger uitzag.

U begint wellicht al te begrijpen waarom Canvas Tokaido in juli en augustus heeft uitgezonden, weggemoffeld op zondagavond, want veel kans op hoge kijkcijfers maak je hiermee niet. En toch heeft de reeks meer in zijn mars dan de meeste andere programma's die in de zomer op televisie kwamen. In het opgefokte sfeertje dat het tv-aanbod van vandaag meestal kenmerkt, valt Tokaido bijvoorbeeld op door zijn zenachtige rust en langzame ritme, en het oog voor detail waarmee Cuyvers zijn reisroute en de mensen die er langs wonen in beeld brengt, is een verademing.

Het Japan dat uit Tokaido naar voren komt, is ook helemaal anders dan wat we normaal te zien krijgen. Films als Lost in Translation of programma's als Lost in Tokyo hebben vooral aandacht voor de exotische en extreme aspecten van het land, de hotels in de vorm van bijenkorven in de hoofdstad waar zakenlui een nachtje kunnen crashen of de ultragewelddadige mangastrips. Tokaido richt de camera echter op de gewone Japanner in het binnenland, die vaak gewrongen zit tussen de tradities van het verleden en de veranderingen uit de afgelopen decennia en probeert rond te komen. Daardoor is dit geen reeks vol grote verhalen of schokkende getuigenissen, maar een heel menselijk portret van een natie in de kering. Nu Hole in the Wall er aankomt, kan het geen kwaad om die kant van Japan ook nog eens te laten zien.

Lees nog meer recensies en bedenkingen in de nieuwe blog Testbeeld op FOCUSKNACK .BE

Stefaan Werbrouck

'In het opgefokte sfeertje dat het tv-aanbod van vandaag meestal kenmerkt, valt 'Tokaido' op door zijn zenachtige rust en langzame ritme.'