Films: ***
...

Films: *** Extra's: Koinobori (Filmfreak) Wat de western voor de Amerikaanse cinema is, is de samoeraifilm voor de Japanse. En dat is: een sterk gecodeerd genre met een onuitputtelijk arsenaal aan conventies en stereotypes, dat toch ook voldoende soepel, universeel en abstract is om alle kanten mee uit te kunnen - van Shakespeareaans drama tot woeste komedie en van politieke kritiek tot puur kinetisch vertier. Zo maakt Hideo Gosha dankbaar gebruik van het genre om de machtswellust tijdens het feodale tijdperk aan de kaak te stellen. Ook exploreert hij de basisconflicten van de samoeraifilm, zoals de botsing tussen individuele moraal en loyauteit aan de clan. Bovenal levert hij verbluffende schouwspelen af, vult hij zijn Cinema-scopebeelden met vlijmscherpe actie, meeslepende zwaardgevechten en suggestieve bloedfonteinen. Met Three Outlaw Samurai brengt hij een soort light versie van Akira Kurosawa's monumentale The Seven Samurai. In zijn bescheiden hommage zijn er slechts drie samoerai die de uitgehongerde boeren in hun strijd tegen een corrupte magistraat ter hulp snellen en worden de ingewikkelde intriges in een luttele 95 minuten afgehaspeld - in plaats van de 200 minuten die Kurosawa voor zijn epos nodig had. Gosha maakt evenzeer van de minimalistische nood een deugd in de follow-up Sword of the Beast. Daarin toont hij tegen de achtergrond van de val van het autoritaire shogunaat de fel bewogen strijd tussen een voortvluchtige ronin (samoerai zonder meester) en de diverse partijen die zich met goud van de Shiraneberg willen verrijken. In beide films wemelt het van de sluwe plotwendingen, desoriënterend dubbelspel en ingewikkelde kluwens van allianties en animositeit, dit alles gedramatiseerd in een dynamische stoet van energieke achtervolgingen, afrekeningen, hinderlagen en duels. Tot grote vreugde van de liefhebber legt Gosha een grote inventiviteit aan de dag in het ensceneren en choreograferen van de sierlijke schermutselingen. Nu eens haalt hij het maximum uit de benepen ruimte en scheuren de zwaardvechters de broze Japanse interieurs vrolijk aan flarden. Dan weer ontrollen de kampen tot de dood zich in robuuste landschappen, wuivende velden of op steile bergflanken en bepaalt de onbarmhartige natuur het verloop van de rituele actie. Wie een broertje dood heeft aan de huidige trend van hypersnel gemonteerde en onoverzichtelijk in beeld gezette actie, geniet met volle teugen van hoe Gosha de dodelijke steekpartijen zo veel mogelijk in één shot samenbalt, waardoor zijn onverbiddelijke cuts door merg en been snijden. Patrick Duynslaegher