Hulde: van een gebeuren dat de deurwaarders moest vrezen, is TaZ uitgegroeid tot een vaste waarde.

Luc Muylaert (artistiek leider): O, maar dat eerste is al lang geleden, hoor. (lacht) We hebben heel bewust voor een trage groei gekozen. Liever eerst consolideren. Maar inderdaad, ik denk dat we ondertussen in Vlaanderen zelfs het grootste theaterfestival zijn. We trekken heel veel volk, ook buiten het reguliere theaterpubliek.
...

Luc Muylaert (artistiek leider): O, maar dat eerste is al lang geleden, hoor. (lacht) We hebben heel bewust voor een trage groei gekozen. Liever eerst consolideren. Maar inderdaad, ik denk dat we ondertussen in Vlaanderen zelfs het grootste theaterfestival zijn. We trekken heel veel volk, ook buiten het reguliere theaterpubliek. Muylaert: We willen een echt stadsfestival zijn. Daarom benutten en tonen we de infrastructuur van Oostende, daarom worden ook de inwoners er nauw bij betrokken. Er werken een kleine vierhonderd vrijwilligers met ons mee én we maken voorstellingen met Oostendenaren. Zoals dit jaar In stukken, op teksten van Eric De Volder, waarin kinderen meespelen die niet van huis uit de theaterzaal in gesleurd worden. Dat beschouwen we als deel van onze taak. De vertrouwensband die we nu met Oostende hebben, daar hebben we zeker tien jaar lang aan gekweekt. Wij waren zogezegd die Gentenaars die de stad kwamen inpalmen - West-Vlamingen zijn ook niet de meest toegankelijke mensen, hè. (lacht) Maar nu voelen de Oostendenaren zich mede-eigenaar van het festival en verdedigen ze het door dik en dun. Muylaert: Daarom hebben we dit jaar voor een grote zaal extra gezorgd. In de Versluys Dôme, de thuishaven van Basketclub Oostende, gaan wij een zaal in de zaal bouwen, voorzien van een eigen tribune met vijfhonderdvijftig zitjes en een grote speelvloer. Dat zijn meteen meer dan vijfduizend extra kaartjes. Qua grote zalen denk je in Oostende misschien meteen aan het Kursaal, maar daar mogen wij blijkbaar niet in. Verder bespelen we natuurlijk alle hoeken van De Grote Post. Alles samen zitten we op vijftig locaties dit jaar. Muylaert: (lacht) Ik ben wel nieuwsgierig naar de producties die we met Oostendse jongeren maken. Ik kijk ook uit naar Misschien Marieke, waarvoor Lieve Blanqcuaert samen met Greet Jacobs haar eerste, straffe theatertekst heeft geschreven, over alleenstaande moeders met kinderen die met armoede kampen. En dan is er nog onze opening: Bl!ndman, met muziek van Händel, een schitterend Decap-orgel en bijbehorend vuurwerk. Niet meer alleen voor genodigden, maar voortaan voor iederéén toegankelijk, in het Leopoldpark. Knack! Worst! Kom op de Knack-dag (dinsdag 1/8) onze Boze Burger proeven aan de Knack-foodtruck, op de zeedijk, en na 18 uur aan De Grote Post. (K.B.)