Het festival screent ook de documentaire 'Every Little Step' over de revival van jeBroadwayhit 'A Chorus Line'.

Marvin Hamlisch: Een geweldige docu! Stukken beter dan die slechte film van Richard Attenborough (uit 1985 met o.a. Michael Douglas; nvdr). Een prima regisseur, maar de maker van Gandhi een musical laten verfilmen? Gelukkig had ik er zelf niets mee te maken. Om eerlijk te zijn: ' I just took the money and ran.'(Lacht)
...

Marvin Hamlisch: Een geweldige docu! Stukken beter dan die slechte film van Richard Attenborough (uit 1985 met o.a. Michael Douglas; nvdr). Een prima regisseur, maar de maker van Gandhi een musical laten verfilmen? Gelukkig had ik er zelf niets mee te maken. Om eerlijk te zijn: ' I just took the money and ran.'(Lacht)Hamlisch: Het blijft een winnend concept: de backstagemusical volgt zeventien dansers bij een Broadwayauditie. De meesten van ons hebben wel eens auditie gedaan of een artistieke droom nagejaagd, waardoor je je erin herkent en met de personages meeleeft. Het is een talentenjacht met bijbehorend drama en euforie, maar dan live en met muziek. Hamlisch: Inderdaad. Triple Sensation, waarin we op zoek gaan naar jong klassiek talent. Het is alsof ik zelf in A Chorus Line meespeel, al probeer ik toch minder gemeen uit de hoek te komen. Ik geef mijn mening, maar op een milde manier. Het heeft geen zin om te liegen tegen mensen zonder talent, maar het moet ook geen leedvermaak worden. Hamlisch: Niet overdrijven, ik was zes en een half. Ik wilde het ook niet forceren. (Lacht) Mijn vader was muzikant en thuis speelde ik alle rock-'n-rollhits mee op de piano. Ik deed geen auditie met Bach of Schubert - wat gebruikelijk was - maar met een popliedje. Natuurlijk zorgde die opleiding voor druk, maar gelukkig wilde ik niet de volgende Vladimir Horowitz worden zoals mijn klasgenootjes.Ik wilde Broadway op. En dat is me ook gelukt. Hamlisch: Onder andere. Ik ken Liza al van haar 16e. Indertijd had ze verkering met mijn beste vriend en zo kon ik op mijn 18e haar vaste pianist worden. Later ben ik min of meer toevallig het filmwereldje ingerold. Ik speelde piano op een feestje van Hollywoodproducer Sam Spiegel en die zag me wel zitten. Zo zie je maar: talent is één ding, de juiste feestjes en vrienden zijn wat écht telt. (Lacht)Hamlisch: Nee. Ik kreeg gewoon geen interessante voorstellen meer. Daarom heb ik sinds de jaren 80 ook niet veel musicals meer geschreven. Ik geef toe dat die paar flops (zijn musicals ' Jean Seberg' , ' Smile' en ' The Goodbye Girl' werden lauwtjes onthaald; nvdr) niet geholpen hebben, maar ik ben nu eenmaal een couturecomponist. Ik schrijf enkel muziek bij een boek of een script dat me echt aanspreekt. Hamlisch: Van oude rock-'n-roll. De popmuziek van nu zegt me minder, onder die beats en bassen hoor ik de melodie niet meer. Trouwens, dat onderscheid tussen 'lichte' en 'serieuze' muziek heb ik altijd onzin gevonden. Weet je dat George Gershwin ooit aan Maurice Ravel vroeg om hem ernstige muziek te leren schrijven? Waarop Ravel vroeg hoeveel hij met zijn songs en musicals verdiende, en antwoordde: 'Ik zou les moeten krijgen van jou.' (Lacht)Hamlisch: Inderdaad. Waar hij dat vandaan haalde of wat hij precies bedoelde, heb ik nooit geweten. Ik heb die uitzending ook nooit gezien. Ach, wat moet ik daarop zeggen? Moge hij nog een lang en gelukkig leven leiden. Is hij dood? Moge God zijn ziel hebben. World Soundtrack Awards 17/10, Bijloke(D.M.)