Dat Adam Granduciel goed werk wil leveren, valt niet te betwijfelen. De man heeft voor platen maken een zenuwinzinking over. Deze vijfde van zijn The War on Drugs is dik i...

Dat Adam Granduciel goed werk wil leveren, valt niet te betwijfelen. De man heeft voor platen maken een zenuwinzinking over. Deze vijfde van zijn The War on Drugs is dik in orde, zij het eveneens voorspelbaar in zijn klikvast rockende, op luchtkussens van synths voortsjezende songs waarin Granduciel zijn geluk als huisvader afzet tegen thema's zoals onthechting en existentiële eenzaamheid. De haast windstille, Wilco-achtige opener Living Proof en het dameskoor in het titelnummer verrassen wel, maar verder manifesteren Granduciels eightiesdromen zich weer in de op vroege R.E.M. geënte, rinkelende gitaarversiersels van Change of in de aanzet van I Don't Wanna Wait die rechtstreeks afstamt van Phil Collins' In the Air Tonight. Conservatieve degelijkheid.