Oklahoma!
...

Oklahoma!Voor deze productie, de eerste samenwerking tussen Richard Rodgers en Oscar Hammerstein, lagen de kaarten bijzonder slecht. Rodgers had gedwongen afscheid moeten nemen van zijn vorige schrijfpartner Lorenz Hart en Hammerstein kon alleen een palmares van mislukkingen voorleggen. Ze kozen ook voor een niet voor de hand liggend thema. Anno 1900. Een indiaanse nederzetting wordt de staat Oklahoma. Conflict tussen boeren en cowboys. Liefdesdrama tussen twee stellen, tot zelfs een dode toe. De eerste dode in de geschiedenis van de Amerikaanse musical. Rodgers & Hammerstein bezorgen het stuk de hits Beautiful Morning en People Will Say We're In Love. Op 31 maart 1943 is de première in het St James theater in New York. De zaal is halfleeg, maar dat zal de laatste keer zijn. De pers roemt de regie, choreografie, sterke vertolkingen en vooral het muzikale vuurwerk van het nieuwe duo. In 1955 volgt de verfilming met Shirley Jones ( Partridge Family), Gordon McRae en Rod Steiger. Rodgers wint dat jaar de oscar voor beste muziek. CarouselDe behaaglijke melodieën van Rodgers versluieren ongemerkt de donkere thema's in dit liefdesverhaal over vrouwenmishandeling, (zelf)moord, mirakels en verlossing. Carousel is de zowel trouwe als vindingrijke Amerikaanse bewerking van Ferenc Molnars Liliom (1909). Het is het verhaal van Billy Bigelow, een kermislokker en gladde versierder die in de jaren 1870 in een klein stadje aan de kust van Maine verliefd wordt op een fabrieksmeisje. Hij slaat haar, maar zij blijft hem masochistisch trouw. Billy gaat het slechte pad op, maar na zijn dood mag hij één dag terugkeren op aarde om een en ander goed te maken met de dochter die hij nooit heeft gezien. Rodgers vond terecht dat Carousel zijn beste score is: er is een interessante spanning tussen de zachtaardigheid van de muziek en de duistere seksuele ondertoon. Anno 1945 was Carousel zijn tijd ver vooruit: het feit dat Billy Bigelow opgescharreld wordt door Julie Jordan (en niet omgekeerd) kon toen niet expliciet worden getoond, zoals ook de zelfmoord van Billy Bigelow in de brave filmversie uit 1956 weggemoffeld werd. De revival uit de jaren '90 (in een regie van Nicholas Hytner) bracht de bittere en donkere kant van dit Rodgers & Hammerstein-meesterwerk weer aan de oppervlakte en de majestueuze muziek (van de somptueuze Carousel Waltz tot de onverwoestbare 'torch song' You 'll Never Walk Alone) klonk sterker dan ooit tevoren. ( PD) South PacificEen liefdesverhaal tussen minnaars van verschillende huidskleur, tegen de achtergrond van de oorlog in de Stille Zuidzee: in deze musical uit 1949 pakken Rodgers en Hammerstein het rassenthema aan. Mary Martin (moeder van Larry - JR - Hagman) speelt de hoofdrol. Het schrijversduo put zich uit in een oneindige reeks van prachtige melodieën op ingenieuze teksten, niet alleen over de liefde, maar ook over vooroordelen, racisme en shampoo: Happy Talk, Some Enchanted Evening, Wonderful Guy, This Nearly Was Mine en Dites Moi. De productie haalt bijna 2000 voorstellingen in het Majestic Theatre in New York en wint Tony Awards voor beste musical. The King and IDe vaste theaterpartner van Noel Coward, Gertrude Lawrence, wil een stuk. Een stuk waarin ze kan stralen en zingen en waarmee ze voor een tijdje onder de pannen is. Alleen, er zijn niet zoveel musicals met grote vrouwenrollen en ze kán niet zingen. Of maar een klein beetje. Ze komt zelf aanzetten met The English Governess at the Siamese Court, een waar gebeurd verhaal van een gouvernante aan het Thaise hof. Het moet een van de grote moneymakers van Broadway worden. En het heeft daarvoor alles in huis: een goed verhaal. Gouvernante wordt aangenomen door koning. Haat koning. Wordt verliefd op koning. Liefde is wederzijds. Koning sterft. Decor: mooi, mooi, Azië. Tegenstelling Oost-West, man-vrouw. Perfect. Nu nog muziek. Rodgers & Hammerstein worden ingehuurd om de hits te schrijven en dat is niet makkelijk met een actrice die niet echt een zangeres is. Rodgers levert een meesterwerk van beperking af: I W histle a Happy Tune dat bijna rond één noot geschreven is - ongeveer het bereik van Lawrence. Ook kaalgeschoren hoofdrolspeler Yul Brynner staat niet bekend om zijn vocale kwaliteiten - hem wordt alleen maar gevraagd te spreken of te roepen. Een andere meesterlijk truc wordt bedacht om de aandacht van het publiek af te leiden: het zangstuk bij uitstek Something Wonderful wordt bij de tweede vrouwelijke hoofdrol gelegd. Tussendoor creëren Rodgers & Hammerstein ook nog even Getting To Know You en Shall We Dance. Gertrude Lawrence krijgt al wat ze gedroomd heeft en meer. Zelfs haar personage in de titel: The King and I . Het wordt een triomf, maar niet voor lang. Achttien maanden na de première overlijdt de leading lady. De Engelse actrice Deborah Kerr wordt aangezocht om de rol in de film te spelen. Niet om haar zangtalent, want zij blijkt zelfs die ene noot niet aan te kunnen (voor de filmbewerking wordt haar zangstem gedubd door Marni Nixon). Julie Andrews zingt de rol van de gouvernante (samen met Sir Ben Kingsley en Roger Moore) op een cd-uitvoering in 1993. The Sound of MusicRodgers & Hammerstein drijven op het succes van hun vorige werken en dat merk je. Er zijn al voor drie miljoen dollar kaartjes verkocht, een tournee gepland, een plaat gemaakt en een filmcontract getekend als The Sound of Music op 16 november 1959 in première gaat in het Luntfontaine Theatre in New York. Opnieuw een waar gebeurd verhaal. Zuster Maria Rainer wordt aangenomen als oppas bij George von Trapp en zijn vele kwelende kinderen. Liefde, WOII, vluchten voor de nazi's en Do Re Mi, Edelweiss en My Favorite Things zorgen voor een uitverkochte schouwburg, 1443 voorstellingen lang. Voor de film, zes jaar later, wordt voor een Engelse actrice gekozen: Julie Andrews schittert naast Christopher Plummer. Hij mag/kan niet zelf zingen in de film. De film van Robert Wise wordt een van de grootste box-officehits van de jaren '60 en een van de populairste familiespektakels aller tijden.