The Science of Sleep *

MICHEL GONDRY

GAEL GARCÍA BERNAL, CHARLOTTE GAINSBOURG, ALAIN CHABAT, MIOU-MIOU, EMMA DE CAUNES

'Wat Charlie Kaufman kan, kan ik ook', moet de Franse videoclipgoeroe Michel Gondry in een vlaag van hybris hebben gedacht toen hij besloot dit fantasiedronken liefdessprookje helemaal in zijn eentje neer te pennen. Qua flipperkaststructuur en heen-en-weergezap tussen droom en werkelijkheid lijkt The Science of Sleep wel het matte spiegelbeeld van Gondry's vorige, door Charlie Kaufman ( Being John Malkovich en Adaptation) geschreven culthit Eternal Sunshine of the Spotless Mind. Met dit verschil dat de romantische magie deze keer nergens te bespeuren valt en de talloze, Méliès-achtige droomsequenties - met hun kleurrijk naïeve knip-en-plakwerk en speelse associaties - gaandeweg behoorlijk beginnen te vervelen.

Droompiloot met dienst is Stéphane (Gael García Bernal), een jonge kunstenaar en onverbeterlijke fantast uit Mexico die bij zijn Franse moeder in Parijs belandt en er min of meer verliefd wordt op zijn buurmeisje Stéphanie (Charlotte Gainsbourg). Romantiek van het meest verlegen en twijfelzieke soort hangt dan ook in de lucht. Alleen heeft Stéphane van kindsbeen af alle moeite van de wereld om zijn gedachten te ordenen, waardoor hij zelfs in haar schoot of op kantoor in de meest surrealistische dagdromen dreigt te sukkelen. Zoals die waarin hij als tv-kok zijn eigen dromen door de pan haalt en gasten uit zijn dagelijkse leven interviewt. Of die waarin hij samen met Stéphanie weggaloppeert op haar pluchen knuffelpaardje langs rivieren van cellofaan.

Maak u geen zorgen: op papier klinkt het allemaal véél complexer en absurder dan op pellicule, wat meteen ook het voornaamste manco is. Gondry's spielereien en visuele gags zijn namelijk niet half zo inventief, grappig of cryptisch als hij en zijn kinderlijke personages schijnen te denken, waardoor je algauw zit te gapen naar een banaal liefdesverhaaltje dat om de haverklap onderbroken wordt door geanimeerde, videoclipachtige sequenties waarin Stéphanes denk- en gevoelswereld wordt geëvoceerd. Toegegeven: in het begin zijn die borderlinescènes best geestig en Bernal is zijn gebruikelijke jongensachtig charmante zelf. Maar Gondry varieert voortdurend op hetzelfde thema, de kijk-ons-eens- alternatief-wezenfactor ligt Himalaya-hoog en er hangt een loodzwaar déjà-vugevoel over de film waardoor het geheel gaandeweg stolt tot een matig geïnspireerde gimmick. Ons advies: geef uw zeven euro liever uit aan de dvd van Eternal Sunshine of the Spotless Mind - momenteel voor een spotprijsje te koop in de Focus Film Files-reeks (zie p. 84).

Dave Mestdach