In een van de vele prachtige, van melancholie doortrokken shots van Chloé Zhao's neowestern kijkt een jonge cowboy richting de wazige horizon met een blik die tegelijk trots, volharding en fatalisme verraadt. Zijn naam...

In een van de vele prachtige, van melancholie doortrokken shots van Chloé Zhao's neowestern kijkt een jonge cowboy richting de wazige horizon met een blik die tegelijk trots, volharding en fatalisme verraadt. Zijn naam? Brady Jandreau, een rodeorijder die sinds hij een schedelbreuk opliep een onzekere toekomst tegemoetgaloppeert, maar toch zijn paard weer opklautert aangezien cowboy- én indianenbloed (Brady is een native American) kruipt waar het niet gaan kan. Verwacht géén dampende machowestern met krakende saloondeuren of bloederige shoot-outs. De Chinees-Amerikaanse regisseur serveert in haar tweede langspeelfilm een teder, authentiek en poëtisch portret van een jongen die man wordt en waarin aards docudrama (Brady en zijn familie spelen zichzelf) naadloos overvloeit in visuele poëzie die zelfs Terrence Malick en Wong Kar-Wai tot een lied bij het kampvuur zou verleiden. Een prachtprent over een lonesome cowboy en zijn blues, goed voor prijzen in Cannes en Deauville en een kloeke krop in de keel.