WAT?

Amper 17 waren Jon Auer en Ken Stringfellow in 1988. Ze zagen eruit als twee crossdressende goths, of alleszins als Curefans die ooit op school zouden verschijnen met een zwarte regenmantel en een afgezaagde tweeloop. Maar vanbinnen waren het twee peperkoeken hartjes met een voorliefde voor harmonieuze powerpop en zoetsappige janglerock. Ze noemden zich The Posies en namen in de thuisstudio van Auers ouwers een cassette op. Jawel, een cassette, met daarop twaalf overwegend akoestische liedjes...

Amper 17 waren Jon Auer en Ken Stringfellow in 1988. Ze zagen eruit als twee crossdressende goths, of alleszins als Curefans die ooit op school zouden verschijnen met een zwarte regenmantel en een afgezaagde tweeloop. Maar vanbinnen waren het twee peperkoeken hartjes met een voorliefde voor harmonieuze powerpop en zoetsappige janglerock. Ze noemden zich The Posies en namen in de thuisstudio van Auers ouwers een cassette op. Jawel, een cassette, met daarop twaalf overwegend akoestische liedjes, opgenomen met een 8-track en louter bedoeld als promomateriaal om optredens te versieren. De gevolgen zijn bekend: een lokaal label vond de cassette zó goed dat het ze rechtstreeks op vinyl perste en naar de winkel droeg, The Posies versierden behalve een ziljoen optredens een platendeal bij Geffen, en Jon Auer en Ken Stringfellow groeiden uit tot vaak gesolliciteerde culthelden - Stringfellow ging bij R.E.M. spelen, Auer maakte een plaat met William Shatner en samen bliezen ze Big Star nieuw leven in. Goed dus dat de cassette waarmee het allemaal begon nu integraal wordt heruitgebracht, ook al heet ze dan een beetje lullig Failure. 'Definitely the Next Big Thing', schreeuwde een lokale krant. Maar daar was niet iedereen het mee eens: The Posies zijn een groepje uit Bellingham, Washington - op een steenworp van Seattle - en daar is muziek een zaak van staatsbelang. In de lezersrubriek van muziekmagazine Backlash ontspon zich een ware polemiek tussen lovers en haters - 'The Posies rock!', 'The Posies suck!' - die ter lering ende vermaak ook staat afgedrukt in de liner notes van deze reissue. Failure haalt nog niet het niveau dat The Posies zouden bereiken met Dear 23 en Frosting on the Beater, en er staan ook geen hits op genre Dream All Day of Everybody Is a Fucking Liar, maar het blijft een charmante, bij momenten ontwapenende powerpopplaat. De acht (instrumentale) demo's die als bonustracks figureren zijn dan weer alléén maar charmant. The Posies waren de aanstokers van een hele generatie college-rock bands in de jaren negentig: van Semisonic over Fountains of Wayne tot Nada Surf. Maar ze klinken ook door in het werk van pakweg Belle and Sebastian, en Ringo Starr coverde ooit hun Golden Blunders - zelf natuurlijk al een vette knipoog naar Golden Slumbers van The Beatles. En o ja: als uw computer op Windows draait, is de kans groot dat er bij de gratis muzieksamples twee nummers van The Posies staan. THE POSIES *** Failurepowerpop Omnivore VINCENT BYLOO