Zondag 26/5, 14.05 - één. George Cukor, VS 1940.
...

Zondag 26/5, 14.05 - één. George Cukor, VS 1940. 'They're trying to kill me', zou Greta Garbo gezegd hebben op de set van Two-Faced Woman (1941). Ze noemde die film 'mijn graf'. En inderdaad, het werd de laatste film van de Hollywooddiva - ook al leefde ze daarna nog een klein half decennium. Wat woman's director George Cukor niet met Garbo lukte, dat speelde hij een jaar eerder wel klaar met Katharine Hepburn: in de screwballtopper The Philadelphia Story poetste hij haar blazoen van stralende maar ontoegankelijke koningin op en maakte hij van haar opnieuw een populaire actrice. Een rist slecht gekozen projecten had van de toen drieëndertigjarige Hepburn box-office poison gemaakt. Totdat Philip Barry speciaal voor haar - en met haar hulp - een toneelstuk schreef met een hoofdpersonage gemodelleerd naar haar personaliteit. De actrice was zo onder de indruk dat ze zelf in de Broadwayproductie ging meespelen. Met de steun van miljardair Howard Hughes verkreeg ze de filmrechten, waarop ze MGM-studiohoofd Louis B. Mayer zo ver kreeg dat ze zelf haar regisseur mocht kiezen. De ranke schone koos uiteraard voor Cukor, haar lievelingsregisseur. Cukors favoriete thema was uiterlijke schijn en trucjes om de sociale regels te doorbreken. Dat is precies wat Cary Grant en James Stewart aan de zijde van Hepburn doen in dit sprankelende blijspel, een triomf van vinnige dialogen waarin de acteurs voortdurend de degens kruisen - zowel Stewart als scenarist Donald Ogden Stewart wonnen overigens een Oscar. Aristocrate Hepburn wil opnieuw in het huwelijksbootje stappen, en de bruiloft moet het society-event van het jaar worden. Haar ex Grant wil haar echter terugwinnen. Daarvoor heeft hij een duivels plan bedacht, waarin roddeljournalist met grote mond Stewart een belangrijke rol speelt. Stewart valt ook voor Hepburn, die minder arrogant wordt naarmate ze meer bubbels achterovergeslagen heeft. Hepburn ziet er niet alleen schitterend uit, ze is ook onweerstaanbaar grappig in deze verfijnde satire over de amoureuze kwellingen van de rijken waarin Cukor alles met zijn gebruikelijke onopzichtige flair volgt. De rest is Hollywoodgeschiedenis, zoals ze zeggen. Hepburn had haar comeback te pakken met een film die toonde dat ze wel degelijk een hart had, iets wat het publiek blijkbaar per se van haar wilde zien. In de woorden van screwballspecialist James Harvey: 'The Philadelphia Story is een van de eigenaardigste sterrenvehikels ooit bedacht - en een van de sluwste.' (L.J.)