THE METERS
...

THE METERS Cabbage Alley *** Rejuvenation ****funk Music on Vinyl Lang vóór Katrina raasden The Meters al over New Orleans. Ongepast, zegt u, die vergelijking? Kom kom, als er één band de lokale platentektoniek van Louisiana grondig heeft herschikt, dan waren het The Meters wel. In de jaren zestig zorgden ze als vaste huisband van producer Allen Toussaint voor de retestrakke begeleiding op de platen van Lee Dorset, Earl King en Toussaint himself. Ze waren, kortom, de Booker T. & The MG's van New Orleans. Maar niet voor lang. In de jaren zeventig manifesteerden The Meters zich als een kloeke, zelfbedruipende funkfabriek. En de productie werd gevoelig opgedreven. Hun overwegend instrumentale platen steunden op buitelende basgrooves, funky gitaarlicks en gesyncopeerde drums, met uitstapjes richting gospel, r&b en soms zelfs psychedelische soul, maar swingen deden ze altijd als de cojones van een bronstige rammelaar. Voor de ongelovige thomassen liggen er vanaf heden kakelverse vinylreissues van Cabbage Alley (1972) en Rejuvenation (1974) bij uw lokale platenboer. Cabbage Alley was pas hun vierde elpee, maar toch noemde Rolling Stone hun strakke maar soulvolle funk 'the most important new development in the black popular music of the seventies'. Van opvolger Rejuvenation was Paul McCartney dan weer zo onder de indruk dat hij The Meters een van zijn eigen albumpresentaties muzikaal liet opleuken. Een gelegenheidsoptreden dat bij de aanwezige Mick Jagger dan weer zodanig in de smaak viel dat hij The Meters spontaan boekte als voorprogramma van The Stones tijdens hun Amerikaanse én Europese tournee. Een echte mainstreamband zijn ze echter nooit geworden: te subtiel voor de discokikkers, te zweverig voor de opkomende rappers. Cabbage Alley vertoont hier en daar slijtage - die vrijblijvende reprise van Neil Youngs Birds is symptomatisch - maar zeker Rejuvenation is veertig jaar later nog altijd een plaat om het pigment bij uit je kont te schudden. The Meters blijven, kortom, mieters goed. Behalve de Groten en Hele Groten der Aarde die een beroep op hen deden als backing band - Dr. John, Paul McCartney, Robert Palmer - hebben hónderden funkbands van hun pionierswerk geprofiteerd; inclusief de Red Hot Chili Peppers, die op Freaky Styley hun Africa coverden. Public Enemy heeft hen dan weer herhaaldelijk gesampeld, maar de muzikale bloedlijn loopt evengoed tot bij Talking Heads en zelfs de Beastie Boys. VINCENT BYLOO