In het collectieve referentiekader behoren The Cribs toe aan de eerste tien jaar van dit millennium, de voorlopig laatste popperiode dat gitaren nog een béétje stemrecht hadde...

In het collectieve referentiekader behoren The Cribs toe aan de eerste tien jaar van dit millennium, de voorlopig laatste popperiode dat gitaren nog een béétje stemrecht hadden. Op zijn achtste plaat doet het Engelse broedertrio geen krampachtige pogingen om onder die associatie uit te komen. De inhoudelijke scherpte is er wat af, en ook muzikaal lijkt er enige bezadiging in de rangen geslopen. Een groot bezwaar is dat niet, want in plaats van onstuimige garage- en indierock doen de drie Jarmans zich nu tegoed aan de ongekunstelde sixtiescanon. Luister maar naar het Beach Boys-achtige, samenzangerige openingsschot Goodbye, en hoor ook hoe her en der spookjes van meiden- en surfgroepen voorbijzweven. Lee Ranaldo (ex-Sonic Youth) komt dan weer een shoegazewaas over I Don't Know Who I Am draperen.