'PATTI SMITH'
...

'PATTI SMITH'14/10, THEATERZAAL VOORUIT, GENT Het was Jem Cohen die Patti Smith de uitnodiging voor het Filmfestival van Gent stuurde. De zelfverklaarde independent filmmaker is vooral bekend om zijn stadsportretten ( Lost Book Found, Buried In Light), maar zoekt ook vaak de synergie met rockmuziek op. Hij ontwierp hoezen voor Fugazi, de emogroep rond zijn jeugdvriend Ian MacKaye, en draaide clips voor R.E.M. ( Talk About The Passion, Nightswimming, E-Bow). In Gent transformeerde hij zich tot curator van Fusebox, het programma rond politiek activisme dat hij voor het Filmfestival in elkaar bokste. Daar vond hij Smith best goed in passen, en volkomen terecht, want als er één zangeres is die symbool staat voor de emancipatie in de muziek, dan is zij het wel. Smith is een diehard feministe die niettemin graag mannen de hand reikt. Ze bewondert niet voor niets schrijvers als Arthur Rimbaud en William Blake en muzikanten als Jimi Hendrix en John Coltrane: stuk voor stuk artiesten die tegen de stroom in durfden te varen. Nu, een rebel without a cause is de chanteuse ook weer niet: als ze op haar recentste cd Trampin' de oorlog in Irak veroordeelt, is dat vanuit de bezorgdheid van een moeder. Wat we precies van la Smith in de Vooruit mogen verwachten, kan niemand voorspellen. Ze zal wellicht songs met confronterend scheldproza afwisselen, maar wat en hoe? 't Zal zoals steeds bij deze bezwerende performer à l'improviste zijn. Wat wél vaststaat, is dat ze opnieuw het podium zal delen met Tom Verlaine, die eind jaren '60 even haar geliefde was. Ze schreven samen - volgens de overlevering in de rush van één nacht - de bindbundel The Night en hielden er een driehoeksverhouding op na met Allen Lanier van Blue Oyster Cult, een relatie beschreven in het nummer We Three, te vinden op haar Easter-album uit 1979. Tegenwoordig is Verlaine niet meer zo happig om live op te treden, maar Smith kon hem toch overhalen mee naar Gent te komen. Een uniek concert wordt het dus zeker. (P.V.D.) DOOR PETER VAN DYCK