In het land der blinden is eenoog koning, maar in het land der televisie is het soms een zegen een klein beetje blind te zijn. Een mens wordt er toegeeflijker door, zachter ook en misschien zelfs wat minder kritisch. Neem nu De Parelvissers. Zonder blijmoedige waas voor de ogen vraag ik me geërgerd af of een productiehuis met de naam Woestijnvis echt geen betere titel kan verzinnen voor zijn nieuwste en zowaar prestigieuze fictiereeks. Maar mét waas zie ik er mits enige moeite wel de humor van in. Of denk ik domweg dat het ene helemaal geen vette knipoog is naar het andere en dat 'De Parelvissers' een puur en rechtmatig eerbetoon is aan de gelijknamige opera van Bizet - zoals dat groepje herenigde vrienden zo mooi verkondigt in hun gerieflijke huisje in de Ardennen.
...