'Godverdorie! Godverdomme! Nondedju! Klote! Fuck!' Het is waarschijnlijk heel lang geleden dat er op de Vlaamse televisie in primetime nog eens zo hard gevloekt is als in de eerste aflevering van Witte Raven BV. Presentatrice Roos Van Acker moest zich in een tweetal weken laten omscholen tot paracommando, en dat ging gepaard met een lading krachttermen die je normalerwijze aan de Antwerpse scheepsdokken zou verwachten. Zoals ze zelf vertelde tegen de camera is Roos 'eigenzinnig', 'koppig' en 'iemand die haar grote mond niet kan houden', en zoiets durft natuurlijk wel eens vonken op te leveren in een militaire omgeving. Dat werd van bij de eerste kennismaking duidelijk, toen de kandidate het salueren moest inoefenen en ze met een glimlach op de lippen de pose aannam van iemand die op de bus staat te wachten. Haar coach, luitenant Patrick, zag het meteen zwart in, noemde haar 'een giechelmadam' en trok daarbij een gezicht alsof dat het ergste scheldwoord was dat ooit zijn mond had verlaten.

De sfeer verbeterde er niet op toen Patrick aan Roos vroeg of ze iemand in haar familie had die in het leger had gezeten - hij hoopte duidelijk op een verborgen genetische aanleg - en de presentatrice joviaal vertelde over een verre oom, die ooit gestudeerd had voor para. 'Para worden is geen studie, maar een opleiding', beet Patrick haar meteen toe, als had ze hem en alles waar hij voor staat diep beledigd. Fijn om te zien dat we altijd de hulp van het leger kunnen inroepen in de strijd tegen de taalverloedering. Het ging helemaal de verkeerde kant uit bij de eerste fysieke proeven. Roos moest om te beginnen een hindernissenparcours afleggen en het grote struikelblok daar was 'de leeuwenkuil', een put in de grond waar de soldaten eerst moeten inspringen en daarna opnieuw uitklauteren. Het eerste deel verliep moeiteloos; voor een impressie van het vervolg verwijs ik u naar de eerste regel.

Na nog een paar dagen zwoegen en vloeken werd het aannemelijk dat onze para's nog eerder een standbeeld zullen krijgen in Somalië dan dat Roos tot hun rangen wordt toegelaten. Maar zoals altijd in Witte Raven is in de donkerste momenten de redding nabij, in de vorm van een mental coach. De soldaat-psycholoog die er werd bij geroepen, wist meteen waar de combat boot wrong: Roos had te weinig plezier in haar opdracht. Dus zorgde hij voor een paar proefjes die haar wél lagen, en wonder boven wonder bewerkstelligde hij de ommekeer. Zo kon Roos toch nog worden klaargestoomd voor de grote finale, waar ze zich moest bewijzen tegenover een 'jury van professionals'.

Omdat er een BV in het spel zat, moesten de makers voor de juryleden gaan shoppen in het buitenland, maar eerlijk gezegd leken ze eigenlijk bij een castingbureau langs te zijn geweest. Eén jurylid was bijvoorbeeld de Hongaar Babos Timor, een imposante vent die uit de jeep stapte alsof hij de cameraman ging molesteren en die wat mij betreft zo in de nieuwe reeks van 24 mag. De concurrenten van Roos in de wedstrijd 'zo natuurlijk mogelijk para zijn' waren dan weer veel minder uit het goede hout gesneden. Want hoewel Roos enkele blunders maakte tijdens de proeven, slaagde de jury er niet in om haar te ontmaskeren. Twee van haar tegenstanders kwamen uit Nederland, wat doet vermoeden dat het leger bij onze noorderburen in een nog slechtere staat is dan het onze. De overwinning van Roos maakte trouwens nog de heftigste emoties los bij haar coaches, die de wedstrijd van op een afstand konden volgen. De geharde soldaten die Roos twee weken lang hadden ingepompt dat een echte para altijd zijn gevoelens onder controle houdt en in alle omstandigheden een pokerface opzet, begonnen spontaan 'Go Rosie, Go Rosie' te zingen toen hun pupil de eindmeet had gehaald.

De eerste aflevering van Witte Raven BV was erg onderhoudend, maar afgezien van de twee extra letters in de titel voegde ze niets toe aan de reeksen uit het verleden. `

Door Stefaan Werbrouck