Die stem deed het hem. Of u stond paf bij de emotionele expressie van radiohit Habibi, of u zette het toestel af bij wat u overdreven pronkzucht toescheen. Laat het gezegd z...

Die stem deed het hem. Of u stond paf bij de emotionele expressie van radiohit Habibi, of u zette het toestel af bij wat u overdreven pronkzucht toescheen. Laat het gezegd zijn dat Tamino op zijn eerste elpee niet nóg zo'n splijtzwam heeft gezet. Vooroordelen aan de kant dus. Om maar eens twee andere referentiepunten te noemen: net als de vergeten singer-songwriter Ben Christophers zingt Tamino met gespreide vleugels over gitaarmelodieën die opkringelen bij helder maanlicht, al dan niet geschraagd door elektronische toetsen of (oosterse) orkestratie. Verrassender is dat zijn dictie soms de mompelzang van Maarten 'Warhaus' Devoldere benadert. Amir tapt te vaak uit hetzelfde vaatje om een klapper te zijn, maar qua sierlijkheid en bezieling staat Tamino's neus al in de juiste richting.