Het wordt Benni soms fluoroze voor de ogen. Dat betekent dat ze weer een furieuze episode krijgt. Veel pleeggezinnen zien het negenjarige meisje als een onhandelbaar geval, haar opvoeders als een zorgenkin...

Het wordt Benni soms fluoroze voor de ogen. Dat betekent dat ze weer een furieuze episode krijgt. Veel pleeggezinnen zien het negenjarige meisje als een onhandelbaar geval, haar opvoeders als een zorgenkind dat de pijnpunten van de jeugdzorg blootlegt. En net zoals de driftkikker steeds haar eigen zin doet, lapt ook Nora Fingscheidt in haar schreeuwerige debuut alle regels aan haar laars. Een doordrammende soundtrack die een woedeuitbarsting aankondigt, fluoroze kleuren die van het scherm druipen, hetzelfde parcours langs jeugdpsychiatrie en pleeggezin dat steeds herhaald wordt of een geruststellende ontknoping die telkens vooruit wordt geschoven: Fingscheidt stelt haar kijkers liever op de proef dan op hun gemak. Zo maakt de Duitse van haar uitzichtloze drama bewust een enerverende en frustrerende zit die constant schakelt tussen kwetsbaarheid en ruwe energie. Een portret dat even ongrijpbaar is als zijn onderwerp.