Alleen al door het proza in de perstekst bij Life Metal kun je niet wachten om naar de plaat te luisteren. 'Sonische kosmossen.' 'Dieptes van verzadiging.' 'Vreemde bewustzijnszone...

Alleen al door het proza in de perstekst bij Life Metal kun je niet wachten om naar de plaat te luisteren. 'Sonische kosmossen.' 'Dieptes van verzadiging.' 'Vreemde bewustzijnszones.' Zoals de westerling zijn wereldbeeld moet herkalibreren op sommige andere continenten, moet er voor de appreciatie van dit kruipende, giganteske en haast transcendente lawaai een knop worden omgedraaid: luisteren dient inderdaad in de diepte en niet in de breedte te gebeuren. Dan moet opvallen dat de tektonische drones van deze Amerikanen aan leven en lucht hebben gewonnen. Met dank aan Steve Albini, die de beoogde verpletterende dichtheid wist te verwezenlijken met microfoons in plaats van tonnen overdubs. Maar ook de IJslandse Hildur Guðnadóttir (Múm, Jóhann Jóhannsson) verschuift het perspectief met haar zang en cello.