Een viool en een spectaculair afrokapsel op een hoofd vol Afrikaanse, digitaal gepimpte folkgeluiden, meer had Britney Parks niet nodig om in 2017 onze oren en ogen te verle...

Een viool en een spectaculair afrokapsel op een hoofd vol Afrikaanse, digitaal gepimpte folkgeluiden, meer had Britney Parks niet nodig om in 2017 onze oren en ogen te verleiden. De door haar stiefvader uitgekiende popcarrière voor haar en haar tweelingzus had ze met succes gesaboteerd, maar na twee ep's blijkt Parks een groot deel van haar wildste haren alweer kwijt. En op een druk, door Solange, Jamila Woods, Kelsey Lu en Sampa The Great sterk bezet speelveld speel je de concurrentie niet uit verband vanuit de middencirkel. Wanneer de strijkers zich het duchtigst roeren ( Confessions, Down On Me, Glorious) borrelt het talent van Parks naar boven. Songs als Black Vivaldi Sonata en Pelicans in the Summer rukken zich, leuke titels ten spijt, echter nooit los uit de beloftevolle sfeerschepperij.