Na vijftien jaar zet Steven De bruyn zijn Rhythm Junks in de koelkast. Een van 's werelds beste harmonicaspelers - we zagen zijn foto in instrumentenwinkels in Londen en Los...

Na vijftien jaar zet Steven De bruyn zijn Rhythm Junks in de koelkast. Een van 's werelds beste harmonicaspelers - we zagen zijn foto in instrumentenwinkels in Londen en Los Angeles - gaat (min of meer) solo. Samen met bassist Jasper Hautekiet sluit hij de eeuwige referentie eindelijk in de armen: op The Eternal Perhaps komt De bruyn akelig dicht bij Toots Thielemans. De elf tracks klinken als stukken soundtrack bij een nog te draaien Franse film. Soms plagerig-speels (Maurice the Boss), soms met gelaagde loops (Wrap 8), soms stuwend als de opkomende vloed - luister naar de single Aanspraak, op een tekst van de Zuid-Afrikaanse dichteres Ronelda Kamfer, en voel de beklemming. Spannend, stads, gelouterd: De bruyn heeft het beste album van zijn carrière afgeleverd.