Australië onder? Nee, boven. Helemaal uit Perth komt het vlotte veulen Stella Donnelly ons verheugen met een tros heldere, luchtig in elkaar gestanste indiepopliedjes waarmee...

Australië onder? Nee, boven. Helemaal uit Perth komt het vlotte veulen Stella Donnelly ons verheugen met een tros heldere, luchtig in elkaar gestanste indiepopliedjes waarmee ze midden jaren tachtig best op een Schots slaapkamerlabeltje had terechtgekund. Een nadere lezing van haar teksten leert dat ze om de haverklap zegt wat er gezegd moet worden - zoals haar idool Billy Bragg in zijn jonge jaren, maar met meer schuttingtaal. Slechts gewapend met haar gitaar, dan wel met een koddig bandje in de rug, wijst Donnelly grijpgrage venten terecht, onderstreept ze de vanzelfsprekendheid van het recht op abortus of trapt ze na naar een kwal van een ex-baas. Dat dit lp-debuut geen bundel pamfletten is geworden, is te danken aan Donnelly's guitige humor en complexloze zang.