Films ***
...

Films *** Extra's * (Warner) Na hun verwarrende manipulaties van tijd en ruimte in de pretentieuze The Matrix-trilogie en hun ideologisch dubieuze geflirt met anarchisme en terrorisme in V for Vendetta kiezen Andy en Larry Wachowski met het veelkleurige Speed Racer voor gezinsvriendelijker vertier. Ze voeren een licht excentriek gezinnetje van autofanaten op, van wie de jonge coureur Speed (Emile Hirsch) in de voetsporen treedt van zijn verongelukte heroïsche broer en de strijd aangaat met een kwaadaardige magnaat van een globaal raceconglomeraat (Roger Allam). De rudimentaire mix van autoraces en gezinswaarden lijkt niet meteen voer voor de makers van The Matrix Revolutions, al is de bocht die ze maken minder groot dan hij lijkt. Net als hun vorige werk valt ook deze psychedelische update van een Japanse animeserie te lezen als een frontale aanval tegen de almacht van de grote bedrijven. Ook zijn de heftige emoties en trauma's rond verlies en verraad iets te extreem voor het vrijblijvende familiefilmpje dat de Wachowski's pretenderen te maken. Maar laat de onderliggende ernstige thema's uw pret niet drukken. Zoals de meeste specialeffectsblockbusters die dezer dagen uit de Hollywoodmachine rollen, is Speed Racer een hybride van animatie en liveaction. In plaats van dit te willen verdoezelen, pakken de Wachowski's er echter trots mee uit. De hoge snelheidsactie is volledig georkestreerd rond onmogelijke races op duizelingwekkende achtbaanparcours met auto's waarvan de wielen 180 graden kunnen draaien en waarbij de wetten van de zwaartekracht en de aerodynamica totaal genegeerd worden. De acteurs bewegen rond in een kitscherige CGI environment die meer schittert en glanst dan een casino in Las Vegas. Het waanzinnige coloriet geeft de stoutste bollywoodiaanse kleurenorgie het nakijken. De caleidoscopische explosie van kleur, vorm en kinetische prikkels mondt uit in een weergaloze visuele trip van nostalgisch futurisme. Speed Racer is een van die zeldzame films waarin de hyperrealistische comicstripstijl ook naar de manier van vertellen doorgetrokken wordt: zoals in de sierlijke choreografie met wisselende achtergronden en voorbijschuivende beelden. Je kunt terecht opwerpen dat de actiescènes weinig dramatisch zijn. Het enige wat echt telt is echter de extravagante vormgeving die agressief van het doek knalt en zelfs de luidste kreten van de opgefokte bolides overstemt. Patrick Duynslaegher