Eén pandemietje en alle ouden van dagen zijn quantité négligeable geworden. Qua statement kan A Steady Drip, Drip, Drip van Sparks (zijnde het in LA residerende broederpaar Ron ...

Eén pandemietje en alle ouden van dagen zijn quantité négligeable geworden. Qua statement kan A Steady Drip, Drip, Drip van Sparks (zijnde het in LA residerende broederpaar Ron (74) en Russell (71) Mael) dan ook tellen. Het is een lucide, gevatte, energieke en zelfs - al is dat in hun geval volkomen normaal - parmantige plaat geworden. Wie anders drenkt een song die The Existential Threat heet in een zwierig klezmerarrangement? Legt een refrein zoals 'put your fucking iPhone down and listen to me' in de figuurlijke mond van zowel Abraham Lincoln als Adam? Rijgt de puntige new wave van I'm Toast aan dezelfde tracklist als het cabareteske Stravinsky's Only Hit? Onder die cascade van vondsten en krullen kan dan wel luistermoeheid optreden, naar een hapklaar refrein of meesmuilende oneliner is het nooit ver zoeken.