Het ziet ernaar uit dat het filmjaar 2016 afgesloten zal worden met een internationale box office-top tien waar geen enkele door een vrouw geregisseerde film in staat. Net als in 2015. En 2014. En 2013. Of nee, wacht, in 2013 verscheen de animatiehit Frozen en die werd geregisseerd door Chris Buck én Jennifer Lee. Anderhalve halve film in meer dan tien jaar tijd want op de sequel van Alvin and the Chipmunks na haalde ook in 2012, 2011, 2010, 2009, 2008, 2007, 2006 en 2005 geen enkele door een vrouw geregisseerde film de top tien. Zelfs in de top honderd zijn ze zeldzaam. De films uit diezelfde periode met vrouwen in de hoofdrol die vlot miljoenen binnenrijven, zijn overigens ook op één hand met enkele geamputeerde vingers te tellen.
...

Het ziet ernaar uit dat het filmjaar 2016 afgesloten zal worden met een internationale box office-top tien waar geen enkele door een vrouw geregisseerde film in staat. Net als in 2015. En 2014. En 2013. Of nee, wacht, in 2013 verscheen de animatiehit Frozen en die werd geregisseerd door Chris Buck én Jennifer Lee. Anderhalve halve film in meer dan tien jaar tijd want op de sequel van Alvin and the Chipmunks na haalde ook in 2012, 2011, 2010, 2009, 2008, 2007, 2006 en 2005 geen enkele door een vrouw geregisseerde film de top tien. Zelfs in de top honderd zijn ze zeldzaam. De films uit diezelfde periode met vrouwen in de hoofdrol die vlot miljoenen binnenrijven, zijn overigens ook op één hand met enkele geamputeerde vingers te tellen. Het gebrek aan vrouwen voor en achter de camera is een probleem dat al jarenlang aangekaart wordt. Je zou nog kunnen opperen dat zulke dingen gewoon tijd nodig hebben, of dat het in keiharde dollars uitgedrukte succes van door vrouwenrollen aangedreven films als de Twilight-saga of Mad Max: Fury Road genderongelijkheid uiteindelijk wel vanzelf Hollywood uit zal helpen - via de portemonnee. Je zou je met die uitspraken echter onsterfelijk belachelijk maken want de trieste waarheid is dat de helft van de wereldbevolking zonder y-chromosoom nog steeds niet dezelfde kansen krijgt als de helft mét. Wat dan niet bepaald helpt, is dat iemand als Kathleen Kennedy - als hoofd van Lucasfilm Ltd. nochtans een van de weinige vrouwen met een echte machtspositie in Hollywood - in interviews laat uitschijnen dat er gewoon geen vrouwelijke regisseurs met genoeg ervaring zijn om een Star Wars-productie tot een goed einde te brengen en dat ze daar dus liever mee wacht tot de tijd rijp is. Het valt wel te vrezen dat die rijpe tijd nog veraf is in een wereld waar trotse pussy grabbers president kunnen worden, en in een industrie die gretig door de media opgepikte verkrachtingszaken zoals die van The Birth of a Nation-regisseur Nate Parker afwisselt met onder de mat geveegde aanrandingszaken zoals die van acteur Casey Affleck. Als 2016 - met de getuigenissen van Mila Kunis, die verklaarde dat ze werd aangezet om halfnaakt te poseren voor fotoshoots, en de terecht opnieuw onder de aandacht gebrachte Last Tango in Paris-uitspraken van Bernardo Bertolucci - ons één ding geleerd heeft, dan wel dat vrouwen niet alleen moeten vechten voor hun plaats aan de tafel, maar onder diezelfde tafel ook de grijpgrage handen van mannen in machtsposities van zich moeten afslaan. En o wee de vrouw die eens iets durft te zeggen over pakweg de loonkloof of ongeoorloofd gedrag. In het beste geval wordt ze, zoals Jennifer Lawrence overkwam, een diva genoemd. In het meest realistische geval krijgt ze de hoop bagger waar socialemediamisbruikers zich in gespecialiseerd lijken te hebben over zich heen. De meeste actrices hoeven niet eens iets aan te klagen om op Twitter de volle laag te krijgen. Gewoon hun werk proberen te doen, volstaat meestal. Weet u nog toen Paul Feig een remake van Ghostbusters met enkel vrouwen in de hoofdrollen maakte en twitteraars collectief de meest hatelijke manieren zochten om te melden dat ze dat een heel slecht idee vonden? Of toen met Patty Jenkins eindelijk eens een vrouw gevraagd werd om een grote superheldenfilm te regisseren en het internet alleen maar doordramde over hoe actrice Gal Gadot te kleine borsten zou hebben om Wonder Woman te spelen? Of toen, recent nog, bekend werd dat de Amerikaanse comédienne Amy Schumer in een nieuwe Barbiefilm de iconische pop zal spelen en twittertrollen haar intens begonnen te bodyshamen? Er is nog werk aan de winkel, hashtag #EverydaySexism of niet. SAM DE WILDEVrouwen moeten in Tinseltown niet alleen vechten voor hun plaats aan de tafel, maar onder diezelfde tafel ook de grijpgrage handen van mannen in machtsposities van zich afslaan.