We bevinden ons in het Chelsea Hotel, 23rd street, New York. Bob Dylan schreef hier Sad-Eyed Lady of the Lowlands, Jack Kerouac zijn On The Road. Graham Nash, Nico en Joey Ramone hebben aan dit hotel een nummer opgedragen, Dylan Thomas dronk er zich dood. Madonna liet er zich naakt fotograferen en Janis Joplin bespeelde er Leonard Cohens hobo d'amore - nota bene op een 'unmade bed'.
...

We bevinden ons in het Chelsea Hotel, 23rd street, New York. Bob Dylan schreef hier Sad-Eyed Lady of the Lowlands, Jack Kerouac zijn On The Road. Graham Nash, Nico en Joey Ramone hebben aan dit hotel een nummer opgedragen, Dylan Thomas dronk er zich dood. Madonna liet er zich naakt fotograferen en Janis Joplin bespeelde er Leonard Cohens hobo d'amore - nota bene op een 'unmade bed'. Maar op de ochtend van 12 oktober 1978 wordt aan die romantische kroniek een tragisch hoofdstuk toegevoegd. In de badkamer van room 100 ligt in een plas bloed het levenloze lichaam van Nancy Spungen, een Joodse groupie uit Philly die aan de bak komt als danseuse - sommigen zeggen: als stripper en prostituee - en die sinds anderhalf jaar het bed deelt met Sid Vicious. Hij, gewezen bassist van de Sex Pistols en pathologische heroïnejunk, heeft haar bij het ontwaken naar eigen zeggen zo aangetroffen: in haar eigen bloed, met één steekwonde in de buik. Sid & Nancy. Had William Shakespeare het scenario voor Trainspotting mogen schrijven, hij had zijn verhaal gemodelleerd naar dat van Sid & Nancy: een soort Romeo & Juliette met heroïnenaalden and a bit of the old ultraviolence. Want Sid Vicious mag dan een klein hartje hebben, hij deinst er niet voor terug om journalisten uit te kafferen, dj's af te dreigen en op de vuist te gaan met collega-muzikanten als Paul Weller. En tijdens optredens met de Sex Pistols mag zijn versterker dan veelal uitstaan - Vicious kan niet één noot spelen - zijn gebrek aan muzikaliteit compenseert hij ruimschoots met spektakel en baldadigheid. Als hij het publiek al niet letterlijk staat te bespuwen, dan pronkt hij wel provocatief met een swastika of kerft hij de woorden 'Gimme a fix' in zijn ontblote bast. Het mag, kortom, geen verbazing wekken dat Sid & Nancy dagelijks zo'n veertig pond aan smack in hun armen ploffen. En het mag nog minder verbazing wekken dat de één wordt verdacht van moord als de ander na een doldwaze nacht in dezelfde hotelkamer is neergestoken en doodgebloed. Tien dagen na het incident probeert Sid Vicious zich van kant te maken. Tevergeefs. Maar de zelfvernietiging is onomkeerbaar ingezet. Een handgemeen met de broer van Patti Smith komt hem in december 1978 op 55 dagen cachot te staan, een celstraf die vanzelf overgaat in voorhechtenis op verdenking van moord. Met een borgsom van 50.000 dollar weet zijn platenfirma de kersvers afgekickte Sid op vrije voeten te krijgen, maar net die ingreep blijkt fataal. In een appartement in Greenwich Village houdt zijn moeder nog diezelfde avond een feestje ter gelegenheid van Sids vrijlating. Er wordt naar de New York Dolls geluisterd, er wordt gelachen met het plan van manager Malcolm McLaren om Sids carrière te herlanceren met een cover van I Fought The Law en er wordt heroïne gespoten. Veel heroïne. Té veel heroïne. De volgende ochtend ligt Sid Vicious dood in zijn bed. VINCENT BYLOO